Αν η ορμόνη της πείνας, γκρελίνη, «απενεργοποιηθεί» τα πειραματόζωα δεν τρώνε ακόμη και όταν πεινάνε.
Μια ορμόνη της πείνας που παράγεται στο έντερο μπορεί να επηρεάσει άμεσα ένα μέρος λήψης αποφάσεων του εγκεφάλου, προκειμένου να καθοδηγήσει τη συμπεριφορά ενός ζώου, σύμφωνα με μια νέα μελέτη από ερευνητές του UCL. Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο Neuron και είναι η πρώτη που δείχνει πώς οι ορμόνες της πείνας μπορούν να επηρεάσουν άμεσα τη δραστηριότητα του ιππόκαμπου του εγκεφάλου όταν ένα ζώο εξετάζει το ενδεχόμενο τροφής.
Για τη μελέτη, οι ερευνητές έβαλαν ποντίκια σε μια αρένα που είχε λίγη τροφή και εξέτασαν πώς ενεργούσαν τα ποντίκια όταν πεινούσαν ή ήταν χορτάτα, ενώ απεικόνισαν τον εγκέφαλό τους σε πραγματικό χρόνο για να διερευνήσουν τη νευρική δραστηριότητα. Οι ερευνητές εστίασαν στην εγκεφαλική δραστηριότητα στον κοιλιακό ιππόκαμπο (το κάτω μέρος του ιππόκαμπου), ένα μέρος λήψης αποφάσεων του εγκεφάλου που θεωρείται ότι μας βοηθά να σχηματίζουμε και να χρησιμοποιούμε αναμνήσεις για να καθοδηγούν τη συμπεριφορά μας.
Αν το ποντίκι πεινούσε, υπήρχε λιγότερη νευρική δραστηριότητα σε αυτή την περιοχή. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι αυτό αντιστοιχεί σε υψηλά επίπεδα της ορμόνης της πείνας γκρελίνη που κυκλοφορεί στο αίμα.
Μάλιστα οι ερευνητές κατάφεραν να κάνουν πειραματικά τα ποντίκια να συμπεριφέρονται σαν να είχαν χορτάσει, ενεργοποιώντας αυτούς τους κοιλιακούς ιππόκαμπους νευρώνες, οδηγώντας τα ζώα να σταματήσουν να τρώνε ακόμα κι αν πεινούσαν. Οι επιστήμονες πέτυχαν και πάλι αυτό το αποτέλεσμα αφαιρώντας τους υποδοχείς για την ορμόνη της πείνας γκρελίνη από αυτούς τους νευρώνες.
Ο επικεφαλής συγγραφέας Dr Andrew MacAskill (UCL Neuroscience, Physiology & Pharmacology) είπε: «Βρήκαμε ότι ένα μέρος του εγκεφάλου που είναι κρίσιμο για τη λήψη αποφάσεων είναι εκπληκτικά ευαίσθητο στα επίπεδα των ορμονών της πείνας που παράγονται στο έντερό μας, κάτι που πιστεύουμε ότι βοηθά τον εγκέφαλό μας να προσαρμόσει τις διατροφικές μας επιλογές».
Οι ερευνητές ελπίζουν ότι τα ευρήματά τους θα μπορούσαν να συμβάλουν στην έρευνα για τους μηχανισμούς των διατροφικών διαταραχών, για να δουν εάν οι υποδοχείς γκρελίνης στον ιππόκαμπο μπορεί να εμπλέκονται, καθώς και με άλλους δεσμούς μεταξύ διατροφής και άλλων αποτελεσμάτων υγείας, όπως ο κίνδυνος ψυχικών ασθενειών.
