Αύξηση των προθέσεων αγοράς για μη βέλτιστα προϊόντα: Σύγκριση πιθανών στρατηγικών μάρκετινγκ.
Το ένα τρίτο έως το μισό των παραγόμενων τροφίμων σε παγκόσμιο επίπεδο σπαταλιέται. Και μία σημαντική πηγή σπατάλης τροφίμων που μπορεί να αποφευχθεί είναι η σπατάλη των «άσχημων» ή αλλιώς μη βέλτιστων προϊόντων. Για τη μείωση της σπατάλης τροφίμων, η παρακίνηση των καταναλωτών να αγοράσουν μη βέλτιστα (ατελή) προϊόντα φαίνεται μια πολλά υποσχόμενη στρατηγική. Ωστόσο, δύο πρόσφατες βιβλιογραφικές ανασκοπήσεις δείχνουν ότι είναι δύσκολο να παρακινηθούν οι καταναλωτές να αγοράσουν προϊόντα που δεν είναι βέλτιστα.
Επιπλέον, τα αποτελέσματα των πιο πολλά υποσχόμενων στρατηγικών μάρκετινγκ μέχρι στιγμής – στρατηγικές τιμολόγησης και επικοινωνίας – δεν έχουν συγκριθεί άμεσα για να αξιολογηθεί η αποτελεσματικότητα τους. Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο Ποιότητα και Προτίμηση Τροφίμων αντιμετωπίζει αυτά τα ζητήματα
1) παρουσιάζοντας δύο νέες στρατηγικές που μπορούν να αυξήσουν τις προθέσεις αγοράς για μη βέλτιστα προϊόντα και
2) συγκρίνοντας τα αποτελέσματα των στρατηγικών τιμολόγησης, των στρατηγικών επικοινωνίας και των δύο νέων στρατηγικών.
Η μία πλευρά της έρευνας αφορούσε σε ερωτήσεις σε 33 διευθυντές αγροκτημάτων ανοιχτού αγρού ή εταιρειών παραγωγής θερμοκηπίου, διευθυντές οργανώσεων παραγωγών και διαχειριστές λιανικής. Η πλειονότητα θεώρησε ότι ήταν δυνατό να παρακινηθούν οι καταναλωτές να αγοράσουν μη βέλτιστα προϊόντα. Οι αναφερόμενες στρατηγικές μάρκετινγκ περιλάμβαναν στρατηγικές τιμολόγησης (« Ένας καλός τρόπος για να παρακινήσετε τους καταναλωτές είναι η αλλαγή της τιμής», παραγωγός) και στρατηγικές επικοινωνίας εστιασμένες στη βιωσιμότητα (« Αγοράστε άσχημα λαχανικά και βελτιώστε τον κόσμο. Αυτό θα παρακινούσε τους καταναλωτές », παραγωγός) ή σχετικά με τη φυσικότητα του προϊόντος (« Αύξηση της ευαισθητοποίησης μέσω έξυπνης επικοινωνίας. Επίσης ως στρατηγική μάρκετινγκ αναφέρθηκε η «διαφάνεια σχετικά με την προέλευση των προϊόντων» , πωλητής λιανικής). Ανέφεραν επίσης τη γευσιγνωσία και την παροχή μιας εμπειρίας ως δύο νέες στρατηγικές. Η στρατηγική γευσιγνωσίας εστιάζει στην παροχή γευστικών εμπειριών με γευστικές πληροφορίες σχετικά με μη βέλτιστα προϊόντα (« Αφήστε τους καταναλωτές να δοκιμάσουν τα προϊόντα»). Αυτό θα παρείχε στους καταναλωτές μια θετική εμπειρία με μη βέλτιστα προϊόντα και θα ενημερώσει τους καταναλωτές ( «Διδάξτε στους καταναλωτές ότι ένα στραβό αγγούρι έχει ίδια γεύση με ένα ίσιο», παραγωγός).
Το δεύτερο κομμάτι της έρευνας έγινε μέσω έρευνας καταναλωτών όπου, οι ερωτηθέντες πραγματοποίησαν ένα διαδικτυακό πείραμα. Φαντάστηκαν να κάνουν ψώνια και να αγοράζουν μήλα. Είδαν ένα ράφι με βέλτιστα μήλα και ένα με μη βέλτιστα (περίεργου σχήματος) μήλα. Και τα δύο κόστιζαν 2 ευρώ το κιλό.
Οι ερευνητές μέσα από απαντήσεις καταναλωτών, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι στρατηγικές τιμολόγησης είναι πολύ υποσχόμενες για την αύξηση των προθέσεων αγοράς για μη βέλτιστα προϊόντα, αλλά μειώνουν την αντιληπτή αξία των προϊόντων γενικά, και δεν έχουν θετική επίδραση στις αντιλήψεις των καταναλωτών για τα προϊόντα που δεν είναι βέλτιστα. Ωστόσο τέτοιες στρατηγικές μπορεί να μεταφέρουν τα απορρίμματα τροφίμων από τις αλυσίδες εφοδιασμού στα νοικοκυριά των καταναλωτών, καθώς οι καταναλωτές μπορεί να μπουν στον πειρασμό να καταναλώσουν προϊόντα «χαμηλότερης αξίας». Επίσης η φυσικότητα και οι στρατηγικές προβολής αυξάνουν τόσο τις προθέσεις αγοράς όσο και τις αντιλήψεις για το προϊόν. Αυτό μπορεί να επηρεάσει θετικά την κατανάλωση «άσχημων» προϊόντων. Να σημειωθεί ότι όλες οι στρατηγικές αύξησαν τις προθέσεις αγοράς εκτός από τη Βιωσιμότητα.
Συμπερασματικά οι εκπτώσεις τιμών αύξησαν περισσότερο τόσο την επιλογή των «άσχημων» μήλων όσο και τις προθέσεις αγοράς αλλά και την αντίληψη προϊόντος.
Για να διαβάσετε ολόκληρη τη μελέτη πατήστε ΕΔΩ.
