Μελέτη αναλύει τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στη διαδικασία οινοποίησης από υβριδικές ποικιλίες σταφυλιών DRHGC.
Στην ΕΕ, οι αλλαγές στην πολιτική και το δημόσιο αίσθημα έχουν καταστήσει πιο επείγουσα την εξέταση της υιοθέτησης βιώσιμων γεωργικών πρακτικών. Κατά συνέπεια, ένας από τους στόχους της ΕΕ είναι η μείωση της χρήσης φυτοφαρμάκων κατά 50% έως το 2030, συμπεριλαμβανομένης της αμπελουργίας. Μία από τις προτεινόμενες προσεγγίσεις είναι η επέκταση της χρήσης υβριδικών ποικιλιών σταφυλιών ανθεκτικών στις ασθένειες (DRHGC), όπως τα σταφύλια «PIWI» (γερμανικά, Pilzwiderstandsfähige Rebsorten), και η εισαγωγή νέων ποικιλιών αυτού του είδους.
Ωστόσο, τα χαρακτηριστικά των DRHGC είναι διαφορετικά από αυτά του Vitis vinifera, γεγονός που καθιστά αναγκαία τη λήψη μέτρων και την πραγματοποίηση αλλαγών στην τεχνολογία οινοποίησης για τη διατήρηση υψηλής ποιότητας οίνου. Αυτή η εργασία εξετάζει τη χημεία των κρασιών που παράγονται από DRHGC και συζητά την επίδρασή τους στο άρωμα και τα προφίλ γεύσης. Μελέτη που δημοσιεύτηκε στοI FT, εξετάζει τις κύριες οινολογικές πρακτικές που προτείνονται για την παραγωγή κρασιών υψηλής ποιότητας από DRHGCs. Η χημεία των DRHGCs είναι διαφορετική από το κρασί που παράγεται από V. vinifera, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει τόσο σε προκλήσεις κατά τη διάρκεια της οινοποίησης όσο και σε ασυνήθιστα προφίλ γεύσης. Αν και τα νεότερα DRHGCs έχουν καλλιεργηθεί για να αποφευχθούν απροσδόκητες γεύσεις, πολλά DRHGCs εξακολουθούν να είναι πλούσια σε πρωτεΐνες και πολυσακχαρίτες. Αυτό μπορεί να κάνει δύσκολη την εκχύλιση τανίνης και να παράγει κρασιά με μικρή στυπτικότητα. Επιπλέον, νέες ή εναλλακτικές τεχνικές οινοποίησης, όπως η θερμοοινοποίηση και η χρήση εναλλακτικών στελεχών ζύμης (μη σακχαρομύκητες) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την παραγωγή οίνων από DRHGC που είναι αποδεκτοί από τους καταναλωτές.
Για να διαβάσετε ολόκληρη τη μελέτη πατήστε ΕΔΩ.
