Νέο εργαλείο βαθιάς μάθησης αναλύει τα λέπια των ψαριών με ακρίβεια 95%, συμβάλλοντας στην προστασία του φυσικού πληθυσμού
Μία νέα μελέτη, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Biology Methods and Protocols, αναδεικνύει τη δυνατότητα χρήσης ενός εργαλείου βαθιάς μάθησης (convolutional neural network) για τη διάκριση μεταξύ άγριου και ιχθυοκαλλιεργημένου σολομού. Η μέθοδος αυτή, η οποία βασίζεται στην ανάλυση των λεπιών των ψαριών, επιδεικνύει 95% ακρίβεια στον εντοπισμό δραπετών σολομών από τις φάρμες της Νορβηγίας. Η Νορβηγία φιλοξενεί έναν από τους μεγαλύτερους εναπομείναντες πληθυσμούς άγριου σολομού, ενώ ταυτόχρονα είναι ένας από τους μεγαλύτερους παραγωγούς σολομού ιχθυοκαλλιέργειας παγκοσμίως.
Οι πληθυσμοί άγριου Ατλαντικού σολομού στη Νορβηγία έχουν μειωθεί κατά πάνω από 50% από τη δεκαετία του 1980 και βρίσκονται σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Ένας σημαντικός λόγος για αυτήν την πτώση είναι οι δραπέτες σολομοί από τις φάρμες. Υπολογίζεται ότι περίπου 300.000 σολομοί ιχθυοκαλλιέργειας διαφεύγουν ετησίως. Αυτοί οι δραπέτες αποτελούν σημαντική οικολογική και γενετική απειλή για τους άγριους πληθυσμούς. Αυξάνουν τον ανταγωνισμό για πόρους και εισάγουν παθογόνους παράγοντες και παράσιτα, ενώ η διασταύρωσή τους οδηγεί σε γενετικές αλλαγές που καθιστούν τον άγριο σολομό λιγότερο ικανό να προσαρμοστεί στις περιβαλλοντικές αλλαγές.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Τοξικά βερνίκια νυχιών: Ανελέητο «κυνήγι» των Αρχών στην Ευρώπη, «ύπνος βαθύς» στην Ελλάδα!
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Κομμάτια μετάλλου σε έτοιμα μοσχαρίσια μπιφτέκια στον πάγκο μεγάλης αλυσίδας – Επείγουσα ανάκληση
Η διάκριση μεταξύ των δύο τύπων σολομού είναι δυνατή επειδή τα λέπια τους αναπτύσσονται σχηματίζοντας ομόκεντρους δακτυλίους που αντικατοπτρίζουν την ανάπτυξή τους. Ο ιχθυοκαλλιεργημένος σολομός παρουσιάζει ταχεία και σταθερή ανάπτυξη με τακτικά διατεταγμένους δακτυλίους. Αντίθετα, ο άγριος σολομός παρουσιάζει έντονες εποχιακές διακυμάνσεις στην ανάπτυξη, λόγω των ασταθών θερμοκρασιών και της διαθεσιμότητας τροφής.
Μέχρι σήμερα, η παρακολούθηση των δραπετών σολομών γινόταν μέσω γενετικής ανάλυσης και εξέτασης των λεπιών από ανθρώπους αναγνώστες. Ωστόσο, η χειροκίνητη εξέταση των λεπιών είναι χρονοβόρα και εξαιρετικά δαπανηρή. Προκειμένου να βοηθήσουν τους ερευνητές να διακρίνουν τους σολομούς σε μεγαλύτερη κλίμακα, οι επιστήμονες εκπαίδευσαν το νέο νευρωνικό δίκτυο χρησιμοποιώντας σχεδόν ενενήντα χιλιάδες εικόνες λεπιών Ατλαντικού σολομού, ορισμένες από τις οποίες χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1930.
