Γιατί λέγεται ελβετικό (Swiss chard) αφού στην πραγματικότητα είναι Σικελικό;
Αν κρίνω από τον εαυτό μου, σίγουρα πρόκειται για ένα αδικημένο λαχανικό, που θυμάμαι κάποια στιγμή στο παρελθόν να το έχει αναφέρει η γιαγιά μου. Έκτοτε δεν έχουν συναντηθεί οι δρόμοι μας. Παρόλο που διαθέτει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσε κανείς να θέλει σε ένα λαχανικό, αρκετοί δεν το επιλέγουν σε τέτοιο βαθμό όπως το σπανάκι, ή το παντζάρι.
Δεν είναι τυχαία η αναφορά των δυο καθώς ανήκει στην οικογένεια του παντζαριού, ωστόσο καλλιεργείται για το φύλλωμα του που μοιάζει περισσότερο με το σπανάκι. Είναι ήπιο στη γεύση, εύκολο στην προετοιμασία και προσφέρει δύο διαφορετικές υφές και συστατικά σε ένα. Όπως το σέλινο, που μπορεί να διαθέσει το φύλλωμα του σε συνταγές όπως η φασολάδα, ενώ τα κοτσάνια (σέλερι) μπορούν να καταναλωθούν ξεχωριστά με κάποιο ντιπ. Επιπλέον, τα πολύχρωμα κοτσάνια είναι τόσο όμορφα που χρειάζεται μόνο να τα σοτάρετε για να έχετε ένα υπέροχο συνοδευτικό που θα δώσει χρώμα σε ένα πιάτο.
Η θρεπτική του αξία δεν υπολείπεται σε σύγκριση με άλλα λαχανικά. Τα 100 γραμμάρια σέσκουλου περιέχουν 92,7gr νερό, 19 θερμίδες, 1,8gr πρωτεΐνες 3,74gr υδατάνθρακες, 1,6gr φυτικές ίνες, 1,1 σάκχαρα καθώς και ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο φώσφορο, κάλιο, νάτριο, ψευδάργυρο, φολικό οξύ, μαγγάνιο, σελήνιο, Βιταμίνες C, Ε, B6 D και Α, και φυσικά καθόλου χοληστερίνη και trans λιπαρά.
Το σέσκουλο είναι εγγενές στη Σικελία της Ιταλίας που απολάμβαναν πολλοί αρχαίοι λαοί όπως οι Ρωμαίοι, οι Έλληνες και οι Άραβες, καθώς και τα συγγενικά του λαχανικά. Ωστόσο επειδή ένας Ελβετός βοτανολόγος με το όνομα W. D. J. Koch το ταξινόμησε στη δεκαετία του 1800, αργότερα πήρε το φυτό το όνομα της γενέτειρας του ερευνητή (Swiss chard).
Έχει το πλεονέκτημα πως μπορεί να το βρει κανείς στα μανάβικα όλο το χρόνο, αλλά το καλύτερο διατίθεται το καλοκαίρι. Ψάξτε για ζωηρά πράσινα φύλλα που δεν έχουν καφέ κηλίδες ή μαραμένες άκρες με νευρώσεις χωρίς ψεγάδια. Οι μίσχοι και οι φλέβες των φύλλων του σέσκουλου ποικίλλουν στο χρώμα, αν και το πιο κοινό είναι το κόκκινο, από κίτρινο έως ροζ και βαθύ κόκκινο έως λευκό. Το σέσκουλο με κόκκινους μίσχους ονομάζεται ραβέντι, Κόκκινο ή Ρουμπίνι. Το σέσκουλο με τα πολύχρωμα κοτσάνια ομαδοποιημένα είναι γνωστό ως σαρδόνι ουράνιου τόξου. Όλα έχουν παρόμοια γεύση, ώστε να μπορείτε να χρησιμοποιήσετε αυτές τις διαφορετικές ποικιλίες σέσκουλο εναλλακτικά στις περισσότερες συνταγές.
- Δείτε επίσης: Γιατί το φθηνό κόκκινο κρασί έχει λιγότερες πιθανότητες να προκαλέσει πονοκέφαλο – Επιστημονική μελέτη
Όχι τόσο έντονο όσο το λάχανο, το σέσκουλο μπορεί να είναι λίγο πικρό όταν τρώγεται ωμό, αλλά γίνεται ένα ευχάριστο, τρυφερό λαχανικό όταν μαγειρεύεται. Λόγω της ήπιας, ελαφρώς πικρής γεύσης του, συνδυάζεται καλά με όξινες γεύσεις (όπως το λεμόνι) και αλμυρές (όπως πεκορίνο ή παρμεζάνα) για να το εξισορροπήσει. Τα κοτσάνια είναι ήπια και έχουν περισσότερο γεύση σαν σέλινο, αλλά ταιριάζουν καλά με γεύσεις όπως σκόρδο ή νιφάδες κόκκινης πιπεριάς.
Εάν τα φύλλα είναι υγρά, σκουπίστε τα με μια χαρτοπετσέτα και, στη συνέχεια, τυλίξτε το μάτσο (άπλυτο) σε χαρτί κουζίνας και τοποθετήστε το σε αεροστεγή πλαστική σακούλα ή δοχείο. Πρέπει να διατηρείται έτσι για περίπου μια εβδομάδα στο ψυγείο.
- Δείτε επίσης: Η δίαιτα ξυδιού του Λόρδου Byron – Τι λένε οι ειδικοί
Όπως και το λάχανο, έτσι και τα φύλλα του σέσκουλου πρέπει να αφαιρεθούν από το κοτσάνι πριν το μαγείρεμα. Το μεγαλύτερο μέρος του μίσχου μπορεί να φαγωθεί, απλά ψιλοκόψτε την άκρη για να σοταριστεί ή να ροδίσει. Όπως και τα κοτσάνια του μπρόκολου, έτσι και τα κοτσάνια του σέσκουλου χρειάζονται 5-10 λεπτά περισσότερο από άλλα λαχανικά για να μαλακώσουν.
https://www.simplyrecipes.com/what-is-swiss-chard-and-how-to-cook-it-5198028
