Ένα λιτό τελετουργικό φωτός από την εποχή της φτώχειας συνεχίζει να φωτίζει τη Μεγάλη Εβδομάδα στην κερκυραϊκή ύπαιθρο
Η ανοιξιάτικη Κέρκυρα της κατάνυξης του Πάσχα, των φιλαρμονικών, των ”εκρηκτικών” εθίμων, δεν είναι μόνο η πόλη, αλλά και η ύπαιθρος, τα παραδοσιακά χωριά της, που τηρούν από γενιά σε γενιά τα δικά τους τοπικά, ιδιαίτερα, πένθιμα και αναστάσιμα έθιμα.
Λίγα μόλις χιλιόμετρα από την πόλη, το χωριό Βαρυπατάδες, ένας διατηρητέος οικισμός, ταυτότητα της αρχιτεκτονικής της κερκυραϊκής υπαίθρου, τη Μεγάλη Παρασκευή και το Μεγάλο Σάββατο, κρατά ζωντανό για περισσότερα από 100 χρόνια το έθιμο «του ανάμματος των σαλιγκαριών». Ανάβουν τους «μπομπόλους», όπως λένε στο ιδίωμα του τόπου, τα σαλιγκάρια. Μαζεύουν τα μικρά κελύφη, εκατοντάδες σε κάθε γειτονιά, τα γεμίζουν με λάδι, βάζουν φυτίλι και τ’ ανάβουν. Τα τοποθετούν σε όλες τις γειτονιές, στα σοκάκια, στις σκάλες, έξω από τις εκκλησίες και σκορπούν ένα απαλό, ζεστό φως μέσα στη νύχτα.
Η Ιωάννα Μπούα, πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου Βαρυπαταδων, αναφέρει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, πως τη Μεγάλη Παρασκευή, μέσα σε κλίμα κατάνυξης και βαθιάς συγκίνησης, το φως των σαλιγγαριών συνοδεύει τη σιωπή και την προσευχή, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μοναδική, σχεδόν μαγική. Το Μεγάλο Σάββατο, λίγο πριν την Ανάσταση, το ίδιο φως γίνεται σύμβολο ελπίδας και αναγέννησης, ενώνοντας μικρούς και μεγάλους σε μια παράδοση που περνά από γενιά σε γενιά.
Στην πλατεία του χωριού συναντήσαμε έναν ηλικιωμένο και τον ρωτήσαμε για τις ρίζες του εθίμου. Όπως ανέφερε σε εποχές μακρινές, αλλοτινές, ο κόσμος μέσα στην φτώχια δεν είχε χρήματα για κεριά τις Άγιες Ημέρες. Όμως ευρηματικοί, αξιοποίησαν το λάδι που είχαν από τους ελαιώνες τους και τα κελύφη των σαλιγκαριών. Η κυρία Μπούα επισημαίνει πως πρόκειται για μια ξεχωριστή εμπειρία και προσκαλεί τον κόσμο στους Βαρυπατάδες, για να γίνει μέρος ενός εθίμου που κρατά περισσότερο από έναν αιώνα, να νιώσει τη δύναμη της πίστης, της παράδοσης και του φωτός.
Μαίρη Τζώρα ΑΠΕ-ΜΠΕ
