Νέα μελέτη δείχνει ότι η «παρατεταμένη εφηβεία» δημιουργεί προκλήσεις για τους νέους και την κοινωνία
Η μετάβαση από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση έχει αλλάξει σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Η εφηβεία ξεκινά νωρίτερα σε σχέση με το παρελθόν, ωστόσο οι νέοι χρειάζονται περισσότερο χρόνο για να φτάσουν στα κοινωνικά ορόσημα που σηματοδοτούν την ενήλικη ζωή. Αυτό είναι το βασικό εύρημα μελέτης του Νορβηγικού Ινστιτούτου Δημόσιας Υγείας, του Πανεπιστημίου του Όσλο και του Πανεπιστημίου του Μπέργκεν, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Advances in Life Course Research.
Ο ερευνητής Vegard Skirbekk εξηγεί ότι ενώ η βιολογική και η γνωστική ωρίμανση έρχονται νωρίτερα, οι νέοι φτάνουν σε μεγαλύτερη ηλικία πριν ολοκληρώσουν σπουδές, βρουν σταθερή εργασία ή δημιουργήσουν οικογένεια. Τα νομικά όρια ηλικίας όπως το δικαίωμα ψήφου, η ποινική ευθύνη και η άδεια οδήγησης παραμένουν αμετάβλητα, γεγονός που εντείνει το χάσμα ανάμεσα στη βιολογική και την κοινωνική ενηλικίωση.
Η μελέτη συνδυάζει στοιχεία από διαφορετικούς επιστημονικούς κλάδους και καταλήγει ότι η ενηλικίωση είναι μια διαδικασία με πολλές όψεις. Βιολογικές, ψυχολογικές, οικονομικές, νομικές και πολιτισμικές παράμετροι εξελίσσονται με διαφορετικούς ρυθμούς, δημιουργώντας αντιφατικές εμπειρίες για τους νέους.
Είναι χαρακτηριστικό πως η μέση ηλικία πρώτου γάμου των γυναικών παγκοσμίως αυξήθηκε από 21,9 έτη το 1990 σε 23,3 το 2010. Στη Νορβηγία η μέση ηλικία για την πρώτη γέννηση ξεπέρασε τα 30 χρόνια ενώ τη δεκαετία του 1970 ήταν λίγο πάνω από 20. Την ίδια στιγμή η εφηβεία εμφανίζεται όλο και νωρίτερα. Έτσι πολλοί νέοι είναι βιολογικά ώριμοι αλλά παραμένουν κοινωνικά εξαρτημένοι για πολλά χρόνια. Ωστόσο, η παρατεταμένη αυτή μεταβατική φάση έχει και θετικές πλευρές. Δίνει χρόνο για περισσότερη εκπαίδευση, για αναζήτηση επαγγελματικής κατεύθυνσης και για προσωπική εξερεύνηση. Παράλληλα όμως προκαλεί αβεβαιότητα ταυτότητας, καθυστέρηση στην οικονομική ανεξαρτησία και δυσκολίες στην επίτευξη ζωτικών στόχων όπως η δημιουργία οικογένειας.
Ο Skirbekk προειδοποιεί ότι η καθυστερημένη είσοδος στην αγορά εργασίας συνεπάγεται κόστος τόσο για τους ίδιους τους νέους όσο και για την κοινωνία. Θέτει το ερώτημα αν τα εκπαιδευτικά συστήματα και οι θεσμοί πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα πραγματικότητα. Χρειάζονται πιο ευέλικτες εκπαιδευτικές διαδρομές και αλλαγές στους κανονισμούς ώστε να διευκολύνεται η έγκαιρη ένταξη στην εργασία.
