Καθώς οι κετογονικές δίαιτες αυξάνονται σε δημοτικότητα, μια νέα ανασκόπηση ρίχνει φως στις βραχυπρόθεσμες παρενέργειές της
Η κετογονική δίαιτα (KD) χαρακτηρίζεται από πολύ χαμηλή πρόσληψη υδατανθράκων, μέτρια πρόσληψη πρωτεϊνών και τυπικά υψηλότερη πρόσληψη λιπών για τη διατήρηση μιας ισορροπημένης συνολικής ενεργειακής πρόσληψης. Τα στοιχεία για την κλινική χρησιμότητα της κετογονικής δίαιτας (KD) αυξάνονται. Εκτός από την απώλεια βάρους, οι KD έχουν διερευνηθεί εκτενώς ως θεραπευτικές επιλογές για τον καρκίνο, την παχυσαρκία, τον διαβήτη, την άνοια και τις καρδιαγγειακές παθήσεις. Για περισσότερο από έναν αιώνα, αυτές οι δίαιτες χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία της ανίατης επιληψίας σε ενήλικες και παιδιά. Η έρευνα δείχνει επίσης τις νευροπροστατευτικές επιδράσεις της ΚΔ, με συνέπειες για τη νόσο του Πάρκινσον, τη νόσο του Αλτσχάιμερ, το γλοίωμα και την ημικρανία, μεταξύ άλλων. Ωστόσο, η μετάβαση σε KD (κετο-επαγωγή) μπορεί να προκαλέσει δυσάρεστα παροδικά συμπτώματα (≪κετο-γρίπη≫) που μπορεί να αποτρέψουν την συνέχισή της. Η γνώση των στρατηγικών που μετριάζουν τα συμπτώματα κατά τη διάρκεια της κετο-επαγωγής μπορεί να διευκολύνει την υιοθέτηση μιας ΚΔ.
Στόχος μελέτης που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Frontiers in Nutrition ήταν να πραγματοποιηθεί μια επισκόπηση του πεδίου εφαρμογής της διαθέσιμης επιστημονικής βιβλιογραφίας σχετικά με τα ποσοστά εμφάνισης συμπτωμάτων, τους πιθανούς μηχανισμούς και τις προτεινόμενες παρεμβάσεις για την ανακούφιση των συμπτωμάτων κατά την κετο-επαγωγή.
Οι ηλεκτρονικές βάσεις δεδομένων Embase, Medline και Web of Science αναζητήθηκαν συστηματικά χρησιμοποιώντας όρους που σχετίζονται με το KD και την κετο-επαγωγή σε συνδυασμό με όρους που καταγράφουν ανεπιθύμητες ενέργειες. Επιπλέον, ανακτήθηκαν πρόσθετες σχετικές μελέτες από τις αναφορές των άρθρων που προσδιορίστηκαν.
Αποτελέσματα: Η διαθέσιμη βιβλιογραφία για τα συμπτώματα κετο-επαγωγής είναι εξαιρετικά ετερογενής, αλλά κοινά παροδικά συμπτώματα αναφέρονται σε πολλούς πληθυσμούς, συμπεριλαμβανομένων περιγραφών «κετο-γρίπης», ναυτίας, έμεσης, μειωμένης όρεξης, υπογλυκαιμίας, οξέωσης, αυξημένου κινδύνου για πέτρες στα νεφρά, αλλοιωμένης ηπατικής βιοχημείας και δερματικού εξανθήματος. Έχουν προταθεί μηχανισμοί με βάση γενικές γνώσεις για τη φυσιολογία, αλλά λίγοι έχουν ελεγχθεί εμπειρικά.
Ωστόσο, έχουν αναφερθεί προσεγγίσεις για τη μείωση των συμπτωμάτων της κετο-έναρξης, συμπεριλαμβανομένης της αποφυγής της παραδοσιακά χρησιμοποιούμενης έναρξης νηστείας και της συμπλήρωσης τριγλυκεριδίων μέσης αλυσίδας (MCT) και αλάτων κετόνης. Υπάρχει μια φυσιολογική λογική για τη λήψη συμπληρωμάτων με ηλεκτρολύτες και εστέρες κετόνης, αλλά έλλειψη κλινικών μελετών που τεκμηριώνουν την επίδρασή τους.
Συμπερασματικά αρκετά παροδικά συμπτώματα έχουν συσχετιστεί με την κετο-επαγωγή, αν και περιορισμένος αριθμός μελετών τα έχει εξετάσει άμεσα ή τους μηχανισμούς και τις πιθανές παρεμβάσεις για την ανακούφιση των συμπτωμάτων. Οι ερευνητές συνιστούς περαιτέρω έρευνα για να καλυφθούν τα κενά γνώσης που επισημαίνονται σε αυτήν την ανασκόπηση.
