Έρευνα υποδεικνύει πρακτική λύση για ασφαλέστερα φυτικά προϊόντα από μολυσμένα εδάφη
Μια καινοτόμος προσέγγιση για την αντιμετώπιση της ρύπανσης από τις χημικές ουσίες PFAS υπόσχεται να αλλάξει τα δεδομένα στην ασφάλεια των τροφίμων. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Food Safety, η χρήση βιοεξανθρακώματος από γεωργικά υπολείμματα κάνναβης, το οποίο έχει εμπλουτιστεί με σίδηρο, μπορεί να περιορίσει δραστικά τη μεταφορά αυτών των ανθεκτικών ρύπων από το έδαφος στα φυτά. Οι επιστήμονες εστίασαν την προσοχή τους στην καλλιέργεια ραπανιών σε μολυσμένα εδάφη και διαπίστωσαν ότι η συγκεκριμένη μέθοδος μειώνει την πρόσληψη των χημικών σχεδόν κατά 50 τοις εκατό.
Οι ουσίες PFAS είναι γνωστές ως παντοτινά χημικά λόγω της εξαιρετικής ανθεκτικότητάς τους στο περιβάλλον και της ικανότητάς τους να συσσωρεύονται στον ανθρώπινο οργανισμό προκαλώντας σοβαρά προβλήματα υγείας. Η έρευνα διεξήχθη σε περιβάλλον θερμοκηπίου με χρήση χώματος από περιοχές που είχαν μολυνθεί στο παρελθόν από αφρούς πυρόσβεσης. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι το βιοεξανθράκωμα που παράγεται σε θερμοκρασία 500 βαθμών Κελσίου διαθέτει την ιδανική πορώδη δομή για να παγιδεύει τους ρύπους στο έδαφος εμποδίζοντάς τους να φτάσουν στους βρώσιμους ιστούς των φυτών.
Η ενίσχυση του υλικού με σίδηρο αποδείχθηκε καθοριστική καθώς ο σίδηρος αυξάνει την επιφανειακή έλξη των μορίων PFAS προς το βιοεξανθράκωμα. Συγκεκριμένα, η μελέτη κατέγραψε μείωση των συνολικών επιπέδων PFAS στα ραπάνια κατά περίπου 37 τοις εκατό σε σύγκριση με το απλό χώμα, ενώ η αποτελεσματικότητα του εμπλουτισμένου υλικού ήταν κατά 46 τοις εκατό μεγαλύτερη από εκείνη του απλού βιοεξανθρακώματος. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η μείωση της συγκέντρωσης των ενώσεων στις βρώσιμες ρίζες, γεγονός που υποδεικνύει ότι η μέθοδος μπορεί να προστατεύσει αποτελεσματικά την ανθρώπινη κατανάλωση.
Η μελέτη επισημαίνει ότι ακόμη και ρίζες λαχανικών όπως τα ραπανάκια μπορεί να συσσωρεύουν σημαντικές ποσότητες PFAS όταν καλλιεργούνται σε μολυσμένα εδάφη, δημιουργώντας ανησυχίες για την ασφάλεια τροφίμων σε περιοχές με περιβαλλοντική ρύπανση. Οι ερευνητές προτείνουν ότι η χρήση σχετικά χαμηλών ποσοτήτων σιδηρούχου βιοανθράκα μπορεί να αποτελέσει πρακτική προσέγγιση για τη μείωση της έκθεσης των καταναλωτών στα PFAS μέσω της διατροφής, ενώ ζητούν περαιτέρω έρευνα για μακροχρόνιες επιδόσεις και πιθανές επιπτώσεις σε άλλους τύπους καλλιεργειών και μίγματα PFAS.
