Μία σημαντική προσωπικότητα της ψυχικής υγείας στην Ελλάδα, η Κλινική Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια Δρ Ίλια Θεοτοκά, έφυγε αιφνίδια από τη ζωή το βράδυ της 30ής Ιουλίου 2026, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη στην επιστημονική κοινότητα, στους συνεργάτες της και στους εκατοντάδες ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα της όλα αυτά τα χρόνια. Τα τελευταία 23 χρόνια υπηρετούσε στην Ψυχιατρική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο, ενώ παράλληλα διατηρούσε ιδιωτικό γραφείο, προσφέροντας ψυχοθεραπευτική υποστήριξη με συνέπεια, επιστημονική γνώση και βαθιά ανθρωπιά.
Με ιδιαίτερη ευαισθησία και υψηλή επιστημονική κατάρτιση, η Ίλια Θεοτοκά ασχολήθηκε με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων ψυχικής υγείας, όπως οι εξαρτήσεις, η ψυχική υγεία παιδιών και εφήβων, η κατάθλιψη, η ενδοοικογενειακή βία, ο εθισμός στις οθόνες και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οι νευροεκφυλιστικές παθήσεις, καθώς και οι ψυχολογικές επιπτώσεις της πανδημίας COVID-19 και του πολύμηνου εγκλεισμού. Δεν περιορίστηκε μόνο στο θεραπευτικό της έργο. Πίστευε βαθιά ότι η γνώση πρέπει να φτάνει στην κοινωνία και γι’ αυτό υπήρξε πάντα πρόθυμη να ενημερώνει το κοινό μέσα από τα μέσα ενημέρωσης. Η δημοσιογραφική κοινότητα την εμπιστευόταν για την επιστημονική της εγκυρότητα, τον ξεκάθαρο λόγο και την ανθρώπινη προσέγγισή της.
Ξεχωριστή ήταν και η συνεργασία της με το Cibum, όπου υπέγραφε άρθρα και παραχωρούσε συνεντεύξεις για τη στενή σχέση ψυχολογίας και διατροφής. Μέσα από κείμενα όπως «Ψυχολογία και φαγητό – Τι σημαίνει υγιεινή και ποιοτική διατροφή;», «Μαγειρική vs sex», «Δεν μπορεί κάποιος να σκεφτεί καλά, να αγαπήσει καλά, να κοιμηθεί καλά, αν δεν έχει φάει καλά», και «Φαγητό και παιδικές μνήμες», ανέδειξε με επιστημονικό αλλά και κατανοητό τρόπο τη βαθιά σύνδεση της διατροφής με τον ανθρώπινο ψυχισμό, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην ενημέρωση των αναγνωστών.
Η Ίλια Θεοτοκά πραγματοποίησε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές της στην Κλινική και Εξελικτική Ψυχολογία στη Σχολή Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου της Γενεύης, στην Ελβετία. Η διδακτορική της διατριβή είχε ως αντικείμενο την κατάθλιψη των ενηλίκων. Ξεκίνησε την επαγγελματική της πορεία στην Πανεπιστημιακή Ψυχιατρική Υπηρεσία για το Παιδί και τον Έφηβο στη Λωζάνη, ενώ στην Ελλάδα εργάστηκε για έξι χρόνια στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής «Δρομοκαΐτειο».
Παράλληλα, δίδαξε Ψυχολογία σε σημαντικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, μεταξύ των οποίων η Σχολή Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας, τα Περιφερειακά Εκπαιδευτικά Κέντρα Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, η Εθνική Σχολή Δημόσιας Υγείας και η Οδοντιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το συγγραφικό και επιστημονικό της έργο ήταν ιδιαίτερα πλούσιο, με δεκάδες δημοσιεύσεις σε ελληνικά και διεθνή επιστημονικά περιοδικά και βιβλία, ενώ συμμετείχε ως ομιλήτρια σε περισσότερα από 150 ελληνικά και διεθνή επιστημονικά συνέδρια.
Η απώλειά της αφήνει ένα σημαντικό κενό στον χώρο της ψυχικής υγείας, αλλά και σε όσους είχαν την τύχη να συνεργαστούν ή να συνομιλήσουν μαζί της. Η επιστημονική της προσφορά, η γενναιοδωρία με την οποία μοιραζόταν τη γνώση της και η ουσιαστική συμβολή της στη δημόσια ενημέρωση θα αποτελούν διαρκή παρακαταθήκη. Το Cibum αποχαιρετά με βαθιά συγκίνηση μία εξαιρετική επιστήμονα και εκφράζει τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στην οικογένειά της, στους οικείους της και ιδιαίτερα στον σύζυγό της, καρδιοχειρουργό Γρηγόρη Χρυσοστομίδη.
