Η Κομισιόν δεν έχει ακόμη ικανοποιητική απάντηση από τη Ρώμη για έναν νόμο που έπρεπε να ισχύει από τον Ιανουάριο του 2023
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κίνησε επίσημη διαδικασία επί παραβάσει κατά της Ιταλίας, αποστέλλοντας προειδοποιητική επιστολή για πλημμελή εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για το πόσιμο νερό. Η οδηγία αυτή, η οποία εκδόθηκε το 2020, έθετε ως καταληκτική ημερομηνία μεταφοράς στα εθνικά δίκαια την 12η Ιανουαρίου 2023. Τρία χρόνια αργότερα, η Ιταλία εξακολουθεί να παρουσιάζει σημαντικές αποκλίσεις από αυτό που η ΕΕ θεωρεί ελάχιστο επίπεδο συμμόρφωσης. Η εν λόγω οδηγία δεν αποτελεί απλή γραφειοκρατική υποχρέωση. Σχεδιάστηκε για να επικαιροποιήσει τα πρότυπα ποιότητας πόσιμου νερού και να αντιμετωπίσει νέες κατηγορίες ρύπων που είχαν μείνει εκτός του ρυθμιστικού πλαισίου, όπως οι ενδοκρινικοί διαταράκτες και τα μικροπλαστικά, ουσίες που συνδέονται με σοβαρές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία και το περιβάλλον.
Τι ακριβώς δεν εφάρμοσε η Ιταλία
Η ιταλική νομοθεσία περιορίζει το πεδίο εφαρμογής της εκτίμησης κινδύνου στα οικιακά συστήματα διανομής νερού, με αποτέλεσμα ένα μεγάλο τμήμα της αλυσίδας παροχής να παραμένει εκτός ελέγχου. Παράλληλα, ορισμένες υποχρεώσεις έχουν αναβληθεί αναίτια, ενώ απουσιάζει παντελώς η υποχρέωση ενημέρωσης ευάλωτων πληθυσμών για τους τρόπους πρόσβασης σε ασφαλές πόσιμο νερό, μια πρόβλεψη που η οδηγία θεωρεί ρητά αναγκαία. Επιπλέον, οι παρεκκλίσεις από τους κανόνες δεν περιορίζονται επαρκώς σε δεόντως αιτιολογημένες περιστάσεις, ενώ δεν έχουν θεσπιστεί κατευθυντήριες τιμές για τη διαχείριση μεταβολιτών φυτοφαρμάκων στο πόσιμο νερό, ακόμη και όταν αυτοί δεν θεωρούνται τοξικολογικά σημαντικοί.
Η Ιταλία έχει πλέον προθεσμία δύο μηνών να απαντήσει στην προειδοποιητική επιστολή και να αντιμετωπίσει τις ελλείψεις. Αν η απάντηση κριθεί ανεπαρκής, η Επιτροπή μπορεί να προχωρήσει στην αποστολή αιτιολογημένης γνώμης, το επόμενο τυπικό στάδιο που μπορεί να οδηγήσει τελικά σε προσφυγή ενώπιον του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η υπόθεση εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της στρατηγικής για την ανθεκτικότητα των υδάτων, με την οποία η ΕΕ επιχειρεί να θωρακίσει την ποιότητα και την επάρκεια υδατικών πόρων σε όλη την ήπειρο. Για τη Ρώμη, το ζητούμενο τώρα είναι αν θα επιλέξει να κλείσει τα κενά νομοθετικά ή αν θα αφήσει την υπόθεση να κλιμακωθεί θεσμικά.
