Ειδικοί αναφέρουν ότι η χώρα χάνει το ζωτικό στρώμα του εδάφους σε 16 χρόνια αντί για 500
Η Τουρκία αντιμετωπίζει επιταχυνόμενο ρυθμό διάβρωσης του εδάφους γεγονός που δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους για την γεωργική της παραγωγικότητα την περιβαλλοντική βιωσιμότητα και τις προσπάθειες μετριασμού των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Σύμφωνα με δηλώσεις του μηχανικού δασών Hikmet Öztürk η φυσική δημιουργία 1 εκατοστού εδάφους απαιτεί περίπου 500 χρόνια. Ωστόσο η Τουρκία χάνει αυτό το ζωτικό στρώμα κάθε 16 χρόνια ένας εξαιρετικά ανησυχητικός ρυθμός που απαιτεί άμεση στρατηγική παρέμβαση
Οι αριθμοί της απώλειας εδάφους είναι εντυπωσιακοί. Παγκοσμίως διαβρώνονται περίπου 75 δισεκατομμύρια τόνοι εδάφους ετησίως με την Τουρκία να συμβάλλει με 642 εκατομμύρια τόνους σε αυτόν τον συνολικό απολογισμό κάθε χρόνο. Αυτή η κλίμακα υποβάθμισης υπονομεύει τις αγροτικές εκτάσεις μειώνει την ποιότητα των βοσκοτόπων και απειλεί τους φυσικούς πόρους που είναι θεμελιώδεις για τον κτηνοτροφικό τομέα της χώρας. Η κρίση του εδάφους παρουσιάζει επίσης διπλή απειλή για το κλίμα. Το έδαφος λειτουργεί ως η δεύτερη μεγαλύτερη καταβόθρα άνθρακα στον κόσμο μετά τους ωκεανούς τονίζοντας τον αναντικατάστατο ρόλο του στην κλιματική ανθεκτικότητα της Τουρκίας.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Νέα ανάκληση από τα ΙΚΕΑ – Η εταιρεία ζητά η επιστροφή του προϊόντος να γίνει σε διπλή σακούλα και να διαδοθεί η είδηση
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ελλάδα: Λουκέτο σε μεγάλη βιομηχανία αλκοολούχων για λαθρεμπόριο – Αδικαιολόγητα ελλείμματα χιλιάδων λίτρων αλκοόλης
Η υποβάθμιση του εδάφους έχει σοβαρές επιπτώσεις και στις αστικές περιοχές μειώνοντας την ικανότητα των χώρων πρασίνου να μετριάζουν τις νησίδες θερμότητας και να βελτιώνουν την ποιότητα του αέρα. Ο Öztürk τόνισε ότι η ανθεκτικότητα των πόλεων εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη διατήρηση του εδάφους και της πράσινης υποδομής ειδικά καθώς η κλιματική αλλαγή εντείνει τους καύσωνες και τους συναφείς κινδύνους για την υγεία. Οι προβλέψεις δείχνουν ότι εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις διάβρωσης η αγροτική παραγωγικότητα της Τουρκίας θα μειωθεί κατά 50% έως το 2050 ενώ η εθνική ζήτηση τροφίμων αναμένεται να αυξηθεί κατά το ίδιο ποσοστό. Αυτή η έντονη απόκλιση υπογραμμίζει τον επείγοντα χαρακτήρα για ολοκληρωμένες πολιτικές προστασίας του εδάφους και βιώσιμες πρακτικές διαχείρισης γης.
