Ειδικοί εκτιμούν τις προοπτικές, τις προκλήσεις και το μέλλον της ρομποτικής διανομής τροφίμων
Ρομπότ που παραδίδουν πίτσες, χάμπουργκερ και καφέδες κυκλοφορούν πλέον στους δρόμους και τις πανεπιστημιουπόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, δημιουργώντας έναν περίεργο συνδυασμό ενθουσιασμού και αμηχανίας. Αν και για κάποιους φοιτητές τα μικροσκοπικά αυτά οχήματα είναι απλώς αφορμή για πειράγματα, για τις εταιρείες τεχνολογίας και τον τομέα του delivery αποτελούν την επόμενη μεγάλη υπόσχεση. Η Wall Street Journal περιέγραψε πώς τα ρομπότ συχνά αναποδογυρίζονται, μπλοκάρονται από χιόνι ή γίνονται στόχος φαρσέρ. Παρόλα αυτά, εταιρείες όπως η Coco Robotics υποστηρίζουν πως η απήχησή τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι τεράστια και τα παιδιά τα βρίσκουν «χαριτωμένα». Σε πόλεις όπως το Τόκιο, οι πολίτες αντιμετωπίζουν τα ρομπότ με περισσότερο σεβασμό, επιτρέποντας μια πιο ομαλή ενσωμάτωσή τους.
Μπορούν ωστόσο αυτά τα ρομπότ να επιτύχουν πραγματικά; Οι οικονομολόγοι απαντούν σχεδόν ομόφωνα «ναι, αλλά με προϋποθέσεις».
Η Caroline Freund επισημαίνει ότι η αρχική δυσπιστία είναι αναμενόμενη, όπως συνέβη και με την Uber το 2009, αλλά τελικά η άνεση, η καινοτομία και η ανάγκη θα επικρατήσουν. Οι Αμερικανοί αγαπούν την ευκολία του φαγητού στο σπίτι και, όπως τονίζει, οι πανεπιστημιουπόλεις είναι ιδανικά περιβάλλοντα για δοκιμές και βελτίωση της τεχνολογίας. η Kelly Cunningham συμφωνεί, επισημαίνοντας ότι τα ρομπότ μπορούν να αποδειχθούν ιδιαίτερα χρήσιμα σε πυκνοκατοικημένες περιοχές με κυκλοφοριακά προβλήματα, εφόσον είναι ασφαλή και συμμορφώνονται με τις προδιαγραφές προσβασιμότητας. Αναφέρει ακόμη ότι ίσως τα ιπτάμενα drones να προσφέρουν μια ακόμη πιο αποτελεσματική λύση στο μέλλον. Για τον Alan Gin, η επιτυχία έγκειται στην εξέλιξη της τεχνολογίας και στο ότι τα ρομπότ μπορούν να μειώσουν το κόστος σε σχέση με τις ανθρώπινες υπηρεσίες παράδοσης. Αναγνωρίζει τα προβλήματα παρενόχλησης, αλλά εκτιμά ότι αυτά θα μειωθούν με τον χρόνο.
Ο David Ely βλέπει τα ρομπότ ως φυσική λύση σε περιβάλλοντα υψηλής ζήτησης, όπως θέρετρα, πανεπιστήμια και πυκνοκατοικημένες αστικές περιοχές, ενώ ο Ray Major αναφέρει ότι βρισκόμαστε ακόμα σε πρώιμο στάδιο, αντίστοιχο με τις πρώτες εκδόσεις άλλων τεχνολογικών επαναστάσεων. Θεωρεί όμως βέβαιο ότι τα ρομπότ θα βελτιωθούν και θα εδραιωθούν. Ο James Hamilton πιστεύει πως σε ελεγχόμενα περιβάλλοντα, όπως νοσοκομεία ή μεγάλες πανεπιστημιουπόλεις, τα ρομπότ αποδίδουν ήδη. Εκφράζει, ωστόσο, επιφυλάξεις για το πώς θα επηρεάσουν την καθημερινότητα των ηλικιωμένων ή των ΑμεΑ, καθώς και για τον κίνδυνο περαιτέρω κοινωνικής απομόνωσης. Από την πλευρά του, ο Norm Miller βλέπει την τεχνολογία να ωριμάζει και να καθίσταται αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας, όπως έγινε με τα ηλεκτρικά πατίνια ή τα αυτόνομα οχήματα. Σημειώνει, πάντως, την ευκολία με την οποία μπορούν να γίνουν στόχος κακοποίησης ή κλοπής.
Στελέχη από τον χώρο των επιχειρήσεων και της υγείας, όπως ο Chris Van Gorder και ο Phil Blair, υποστηρίζουν ότι τα ρομπότ είναι ήδη επιτυχημένα σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα, όπως στα νοσοκομεία της Scripps ή σε ξενοδοχεία και θεωρούν πως οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να υιοθετήσουν λύσεις που προσφέρουν ταχύτητα και εξοικονόμηση. Ο Bob Rauch τονίζει την οικονομική σκοπιμότητα της χρήσης ρομπότ σε περιόδους αυξημένου κόστους εργασίας, ενώ ο Gary London προβλέπει μια σταδιακή αποδοχή και ενσωμάτωση των ρομπότ στον αστικό ιστό, συγκρίνοντας την αρχική δυσπιστία με την εποχή που τα άλογα αντικαταστάθηκαν από αυτοκίνητα. Ακόμα και ο Austin Neudecker, που προειδοποιεί για δυσκολίες, απολύσεις και τοπικές αντιδράσεις, αναγνωρίζει ότι η τεχνολογία βελτιώνεται ραγδαία και τα απλά οικονομικά θα οδηγήσουν τελικά στην επικράτησή της.
