Το πρόγραμμα που υπόσχεται απώλεια βάρους χωρίς στέρηση και ενοχές.
Ο όρος «θόρυβος του φαγητού», αν και χωρίς επίσημο κλινικό ορισμό, περιγράφει τις συνεχείς, αδιάκοπες σκέψεις γύρω από το φαγητό, ακόμα και όταν δεν υπάρχει φυσική πείνα. Το φαινόμενο έχει αρχίσει να κερδίζει αναγνώριση, ιδίως μεταξύ όσων λαμβάνουν ενέσιμα φάρμακα για την απώλεια βάρους όπως τα Mounjaro, Wegovy ή Ozempic. Πολλοί χρήστες αυτών των φαρμάκων αναφέρουν ότι οι παρεμβατικές σκέψεις γύρω από το φαγητό έχουν μειωθεί δραστικά.
Στα τέλη Φεβρουαρίου, μια γυναίκα βίωσε για πρώτη φορά στην ενήλικη ζωή της την εμπειρία του σούπερ μάρκετ χωρίς τον εσωτερικό μονόλογο που για χρόνια την καθοδηγούσε στο τι να αγοράσει. Αντί για τις συνηθισμένες σκέψεις που την προέτρεπαν να γεμίσει το καλάθι με ζαχαρούχα σνακ «για να μη το μετανιώσει αργότερα», επικράτησε απόλυτη σιωπή. Είχε, όπως λέει, καταφέρει να κάνει τον «θόρυβο του φαγητού» να σωπάσει.
Ακόμα και μετά από ένα γεύμα, σκεφτόταν τι θα φάει στη συνέχεια, ενώ τρόφιμα όπως πατατάκια και σοκολάτα φάνταζαν ως λύση σε κάθε συναισθηματική δυσκολία. Το φαγητό λειτουργούσε ως παρηγοριά αλλά και πηγή ενοχής. Οι διαταραγμένες διατροφικές συνήθειες είχαν ριζώσει από τα εφηβικά της χρόνια, επηρεασμένες από την τοξική κουλτούρα της δίαιτας των δεκαετιών ’90 και 2000.
Η σχέση της με το σώμα της σταθεροποιήθηκε στα 39, έπειτα από μια υστερεκτομή και χρόνια πόνου λόγω ενδομητρίωσης. Όμως, οι παρεμβατικές σκέψεις για το φαγητό δεν έλεγαν να φύγουν. Αναζητώντας μια βιώσιμη λύση, στράφηκε τελικά σε ένα πρόγραμμα ονόματι Slimpod, που συνδυάζει τη νευροεπιστήμη με τεχνικές ασυνείδητης πειθούς.
Το πρόγραμμα δεν βασιζόταν σε δίαιτες ή καταμέτρηση θερμίδων, αλλά σε ακουστικές συνεδρίες τύπου διαλογισμού που στοχεύουν στην αναδιαμόρφωση των σκέψεων γύρω από το φαγητό. Με τον καιρό, η ένταση του «θορύβου» μειώθηκε. Η επιθυμία της για ζάχαρη άρχισε να υποχωρεί, και η ίδια έμαθε να τρώει έως το σημείο κορεσμού και όχι μέχρι εξάντλησης του πιάτου.
Χωρίς να έχει στόχο την απώλεια βάρους, άρχισε να παρατηρεί αλλαγές στο σώμα της. Τα ρούχα της έγιναν πιο χαλαρά, το πρόσωπό της λιγότερο στρογγυλό. Αλλά πάνω απ’ όλα, η αλλαγή στην ψυχική της σχέση με το φαγητό ήταν αυτή που είχε τη μεγαλύτερη σημασία. Το συναισθηματικό φαγητό υποχώρησε και τη θέση του πήραν εναλλακτικές αντιδράσεις, όπως μια βόλτα, λίγα λεπτά διαλογισμού, ή απλώς παρατήρηση των συναισθημάτων της χωρίς άμεση αντίδραση.
Οι ειδικοί συμφωνούν ότι η υπνοθεραπεία και η νευροπλαστικότητα του εγκεφάλου προσφέρουν ελπιδοφόρες λύσεις σε όσους δυσκολεύονται με το φαγητό, ενώ η υπνοθεραπεύτρια Kate Hoyle επισημαίνει ότι πολλοί επιστρέφουν σε αυτήν αφού έχουν αποτύχει με φάρμακα, επειδή τα βαθύτερα ζητήματα δεν είχαν ποτέ αντιμετωπιστεί.
