Μια νέα έρευνα δείχνει ότι η απόλαυση των διεθνών κουζινών συνδέεται με πιο ήπιες στάσεις απέναντι στη μετανάστευση
Λίγα πιάτα αποτυπώνουν καλύτερα την ιστορία της σχέσης της Βρετανίας με τα «ξένα» φαγητά από το κοτόπουλο τίκκα μασάλα. Η προέλευσή του είναι αντικείμενο συζήτησης, καθώς είναι ένα ινδικό πιάτο που εξελίχθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο, μια βρετανική εφεύρεση με ινδικά μπαχαρικά, ή κάτι ενδιάμεσο. Με τη βελούδινη σάλτσα και την απαλότητα της κρέμας, αφηγείται μια ιστορία προσαρμογής, ανήκειν και εξελισσόμενης ταυτότητας.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Πλαστικά κομμάτια σε είδη σφολιάτας – Σοβαρός κίνδυνος πνιγμού και τραυματισμού
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Σοβαρά εγκαύματα από χύτρες ταχύτητος: Άμεση ανάκληση μετά από καταγγελίες καταναλωτών
Οι ρίζες του βρίσκονται στη βόρεια Ινδία, όπου το κοτόπουλο τίκκα μαγειρευόταν σε καυτό ταντούρ. Σερβιριζόταν ξηρό και είχε άμεση, καυτερή και πικάντικη γεύση. Όταν όμως Ινδοί και Νοτιοασιάτες σεφ άνοιξαν εστιατόρια στη μεταπολεμική Βρετανία, συνάντησαν έναν πιο επιφυλακτικό ουρανίσκο, που προτιμούσε τη σάλτσα από το «κάψιμο». Έτσι ξεκίνησε η αργή αλχημεία που μετέτρεψε το ξηρό τίκκα στο τίκκα μασάλα, το κοτόπουλο με σάλτσα, δημιουργώντας μια γέφυρα μεταξύ δύο γαστρονομικών κόσμων.
Ο γνωστός μύθος συνδέει τη γέννησή του με ένα εστιατόριο κάρυ στη Γλασκόβη τη δεκαετία του 1970. Φέρεται να ξεκίνησε όταν ένας δυσαρεστημένος πελάτης βρήκε το κοτόπουλό του πολύ ξηρό. Ο σεφ, Ali Ahmed Aslam, απάντησε αυτοσχεδιάζοντας με ντοματόσουπα, κρέμα και μπαχαρικά, ρίχνοντας το μείγμα πάνω στο κρέας. Το πιάτο έγινε γρήγορα δημοφιλές και μέχρι τη δεκαετία του 1980 είχε εισέλθει στο εθνικό μενού. Εμφανιζόταν στα εστιατόρια, στους καταψύκτες των σούπερ μάρκετ και ακόμη και στις πολιτικές ομιλίες. Ο Robin Cook το χαρακτήρισε κάποτε «ένα αληθινό βρετανικό εθνικό πιάτο».
Η ιστορία του τίκκα μασάλα είναι μέρος της μακράς ιστορίας του πώς η Βρετανία αφομοίωσε τις ξένες γεύσεις και τις μετέτρεψε, μερικές φορές διστακτικά, σε κάτι δικό της. Ήδη οι Βικτωριανοί πασπάλιζαν μοσχοκάρυδο σε πουτίγκες. Τα μεταπολεμικά χρόνια έφεραν στην επιφάνεια τα ιταλικά ζυμαρικά, τα κινέζικα φαγητά σε πακέτο και τα παστίτσια της Καραϊβικής. Το φαγητό ήταν πάντα μια από τις πιο ήπιες και ευχάριστες μορφές πολιτισμικής ανταλλαγής, ένας τρόπος για τους ξένους να προσφέρουν και να δοκιμάζουν, καθισμένοι δίπλα δίπλα.
Σε αυτό το πλαίσιο, μια πρόσφατη βρετανική μελέτη αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Ερευνητές από το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ και το Πανεπιστήμιο του Μονάχου μέτρησαν πόσο συχνά οι λευκοί Βρετανοί ενήλικες έτρωγαν διεθνή φαγητά (ινδικά, τουρκικά, κινέζικα, ταϊλανδέζικα, καραϊβικά και ισπανικά) και πώς αυτό συσχετιζόταν με τη στάση τους απέναντι στη μετανάστευση και τις μειονοτικές κοινότητες.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Πώς ένας καταναλωτής «νίκησε» μεγάλη αλυσίδα σουπερμάρκετ και εξοικονόμησε σχεδόν 80€ σε ένα λογαριασμό
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μέλι: Από πότε καθίσταται υποχρεωτική η αναγραφή της χώρας προέλευσης στη συσκευασία
Η διαπίστωση ήταν ξεκάθαρη, καθώς οι άνθρωποι που κατανάλωναν πιο συχνά μια ευρύτερη ποικιλία διεθνών κουζινών ήταν λιγότερο πιθανό να θεωρούν τους μετανάστες ως «πολιτιστικές ή οικονομικές απειλές». Η απόλαυση διαφορετικών τροφίμων συσχετίστηκε μάλιστα με μείωση της υποστήριξης για τις αντιμεταναστευτικές πολιτικές.
Οι συγγραφείς της μελέτης τονίζουν ότι η σύνδεση δεν είναι απλώς ότι οι ανοιχτόμυαλοι άνθρωποι τρώνε ξένα τρόφιμα, αλλά ότι η κατανάλωση ξένων τροφίμων μπορεί να βοηθήσει στην καλλιέργεια πιο ανεκτικών στάσεων. Τα εστιατόρια, οι πάγκοι με φαγητό και τα κοινόχρηστα γεύματα αποτελούν τρόπους χαμηλού κινδύνου για να έρθει κανείς σε επαφή με άλλες κουλτούρες. Το φαγητό είναι προσιτό, αισθητηριακό και κοινόχρηστο. Σε αντίθεση με τα μουσεία ή τις διαλέξεις, δεν απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις, μόνο όρεξη.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Air Fryer: Το συστατικό που χαλάει τη γεύση του φαγητού και διαβρώνει τη συσκευή
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Το μεγαλύτερο λάθος που κάνουμε όταν μαγειρεύουμε προτηγανισμένες πατάτες και το κόλπο για να γίνουν τραγανές
Αυτή η μελέτη έρχεται σε μια πολιτικά φορτισμένη στιγμή. Καθώς οι συζητήσεις γύρω από τη μετανάστευση γίνονται πιο έντονες και πολωμένες, η απλή πράξη της δοκιμής του φαγητού μιας άλλης κουλτούρας μοιάζει ήσυχα ανατρεπτική. Δεν είναι θεραπεία για τις συστημικές ανισότητες, αλλά είναι μια από τις λίγες καθημερινές χειρονομίες που μπορούν να μετριάσουν την καχυποψία, να διευρύνουν την περιέργεια και να εξανθρωπίσουν «τον άλλο».
Το κοτόπουλο τίκκα μασάλα βρίσκεται στο σταυροδρόμι όλων αυτών: ένα πιάτο μεταναστών που διαμορφώθηκε από την κουλτούρα της χώρας υποδοχής. Είναι ένα υβριδικό γεύμα που δεν είναι ούτε εντελώς ινδικό ούτε εντελώς βρετανικό, αλλά αναμφισβήτητα και τα δύο. Αντιπροσωπεύει όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο τρώει η Βρετανία, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο διαπραγματεύεται την ταυτότητα.
