Της Γεωργίας Βαμβακερού
Το θυμήθηκα ψάχνοντας να βρω μια νηστίσιμη αλλά νόστιμη και κάπως πιο «επίσημη» συνταγή για το Κυριακάτικο τραπέζι.
Το στιφάδο ποτέ δεν το έφαγα με κουνέλι διότι, λόγω παιδικού ψυχικού τραύματος, κουνέλι δεν έβαλα ποτέ στο στόμα μου. Η μαμά λοιπόν, κόρη ψαρά και με πάθος σε οτιδήποτε βγάζει η θάλασσα, συχνά πυκνά έφτιαχνε αυτό το υπέροχο φαγητό με χταποδάκι. Φρέσκο συνήθως κι αγορασμένο από γνωστό ψαρά, να είναι παραγουλιασμένο με το χέρι. Το έβαζε που λέτε, σε μια κατσαρόλα σκέτο, με λίγη δάφνη και μπαχάρι, να βράσει σε χαμηλή φωτιά και να βγάλει τα ζουμιά του.
Εν τω μεταξύ καθάριζε τα κρεμμυδάκια, όσο πιο μικρά τόσο πιο νόστιμα, αφού πρώτα τα είχε αφήσει δυο τρεις ώρες σε ζεστό νερό, για να μην μας πάρουν όλους τα κλάματα. Καθάριζε και δυο τρεις σκελίδες σκόρδο. Σε μια άλλη κατσαρόλα έριχνε λάδι, μια κουταλιά πελτέ και τα κρεμμυδάκια με τα σκόρδα να γυαλίσουν. Μετά το χταποδάκι κομμένο σε κομμάτια, μαζί με το μπαχάρι και τις δάφνες, και τα γύριζε δυο τρεις φορές όλα μαζί στο λάδι. Έσβηνε με γλυκό κόκκινο κρασί κι όταν εξατμιζόταν έριχνε ντομάτα τριμμένη στον τρίφτη, πιπεράκι και λίγη ζάχαρη.
Έτσι το άφηνε να βράσει σε χαμηλή φωτιά μέχρι να μελώσει. Στο φαγάκι αυτό αν θέλετε μπορείτε να βάλετε και πατατούλες. Μην ξεχαστείτε μόνο και αλατίσετε. Την πρώτη φορά που το μαγείρεψα το φάγαμε και λυσσάξαμε. Πολύ νόστιμο, μου είπε η μανούλα τότε, αλλά μην βάζεις παιδάκι μου αλάτι. Το χταπόδι έχει το αλάτι του.
