Η απλοποίηση των τροφίμων αλλάζει τον τρόπο που ο οργανισμός μας τα χωνεύει, επηρεάζει το μικροβίωμα και αυξάνει τον κίνδυνο για παχυσαρκία, διαβήτη και εντερικές παθήσεις
Η ανθρωπότητα σήμερα επιβάλλει στον εαυτό της να υιοθετήσει μια διατροφή που απομακρύνεται από τη φύση. Αυτή η αλλαγή αντικατοπτρίζεται στα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα, βιομηχανικά προϊόντα που ξεχωρίζουν για την καλή γεύση, τη μεγάλη διάρκεια συντήρησης, την πρακτικότητα και την οικονομική τους προσβασιμότητα σε ευρύ κοινό, από παιδιά έως ηλικιωμένους με περιορισμένα εισοδήματα. Παρά το γεγονός ότι παράγονται με ελεγχόμενες πρώτες ύλες και επιτρεπόμενα πρόσθετα, συχνά φυσικής προέλευσης, τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα αποδεικνύονται επικίνδυνα και σχετίζονται με προβλήματα όπως υπερβολικό βάρος, παχυσαρκία, διαβήτη, εντερικούς πολύποδες, εκκολπωματώσεις και καρκίνο του παχέος εντέρου.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Απαγορεύτηκε διαφήμιση συμπληρώματος διατροφής που πωλείται και στην Ελλάδα – Κρίθηκε παραπλανητική για τους καταναλωτές
Ο κίνδυνος δεν προέρχεται από αυτά που περιέχουν, αλλά από όσα στερούνται. Ο ανθρώπινος οργανισμός, αποτελούμενος από 30-40 τρισεκατομμύρια κύτταρα και αντίστοιχο αριθμό μικροβίων που συνυπάρχουν μαζί μας, χρειάζεται θρεπτικές ουσίες που λείπουν από τα «απλοποιημένα» τρόφιμα. Η ιστορία του ρυζιού, που στην Ασία του 19ου αιώνα έγινε δημοφιλές για τη μακρά συντήρησή του αλλά προκάλεσε τον μπέρι-μπέρι λόγω έλλειψης βιταμίνης Β1, δείχνει ότι οι παθήσεις μπορούν να προκύψουν όχι από την παρουσία, αλλά από την απουσία ουσιών. Η ανακάλυψη αυτή άνοιξε το δρόμο στην εποχή των βιταμινών και στην αναγνώριση άλλων ελλείψεων, όπως βρογχοκήλη σε περιοχές με φτωχή σε ιώδιο διατροφή.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | 137 τουρίστες με έντονη διάρροια μετά τη διαμονή σε θέρετρα – εφιάλτη με ελλειπείς συνθήκες υγιεινής και αποχέτευσης
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Αλουμίνιο στα εμβόλια: Προκαλεί νευρολογικές διαταραχές, αλλεργίες και αυτοάνοσα; Τι λέει η επιστήμη;
Η διατροφή μας πρέπει να παραμένει φυσικά πολύπλοκη, και η υπερβολική απλοποίηση των τροφίμων είναι επικίνδυνη. Ζάχαρη, επεξεργασμένα άλευρα και εξαιρετικά καθαρισμένα φυτικά έλαια στερούν τον οργανισμό από σημαντικές ίνες και άλλες βιοδραστικές ουσίες. Οι επιπτώσεις δεν περιορίζονται μόνο στον άνθρωπο αλλά επηρεάζουν και το μικροβίωμα, το «όργανο» περίπου ενός κιλού στο έντερο, που παράγει λιπαρά οξέα, πεπτίδια, βιταμίνες και άλλες ουσίες προστατεύοντας την εντερική επένδυση και επηρεάζοντας ολόκληρο τον οργανισμό μέσω του άξονα έντερο-εγκέφαλος.
Με φυσική διατροφή, τα τρόφιμα απαιτούν μάσημα και προσεκτική πέψη, ενώ το υπόλοιπο φτάνει στο παχύ έντερο για αργή ζύμωση από το μικροβίωμα, αποφεύγοντας απότομες αυξομειώσεις σακχάρου και μειώνοντας την πρόωρη αίσθηση πείνας. Στη διατροφή με υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα, η μάσηση είναι ελάχιστη και η πέψη γρήγορη, με αποτέλεσμα να φτάνει ελάχιστη ποσότητα στο παχύ έντερο. Αυτό προκαλεί υπεργλυκαιμία, γρήγορη επιστροφή της πείνας και προτίμηση σε γλυκά, ενώ το μικροβίωμα υποφέρει, οδηγώντας σε δυσβίωση και αυξημένο κίνδυνο για εντερικούς πολύποδες, εκκολπωματώσεις και καρκίνο.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Πώς θα πλύνετε το πάπλωμα στο πλυντήριο χωρίς να το καταστρέψετε;
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Το φθηνό τρόφιμο που κάνει τα τζάμια … αόρατα!
Παρά την όμοια χημική και θερμιδική σύσταση, τα παραδοσιακά και τα υπερ-επεξεργασμένα τρόφιμα συμπεριφέρονται εντελώς διαφορετικά στον οργανισμό. Η σύγκριση μιας φέτας ψωμιού με ελαιόλαδο και μιας φέτας ολικής άλεσης με ελιές δείχνει πώς η μάσηση, η πέψη και η τροφοδότηση του μικροβιώματος επηρεάζουν τη θρέψη και την προστασία του οργανισμού. Το ίδιο ισχύει για ένα φυσικό φρούτο σε σχέση με χυμό ή τεχνητή ποικιλία.
Η διάδοση των υπερ-επεξεργασμένων τροφίμων οφείλεται στην παραγωγή τους με φθηνές πρώτες ύλες, τεχνολογίες που αυξάνουν τη διάρκεια συντήρησης και στη διαφήμιση. Στις σύγχρονες αστικές κοινωνίες, οι καταναλωτές, όπως και με το κάπνισμα, επιλέγουν την άμεση απόλαυση έναντι του μελλοντικού κινδύνου. Οι επιπτώσεις εμφανίζονται σε βάθος χρόνου, με αυξημένα ποσοστά παχυσαρκίας, διαβήτη και εντερικών παθήσεων, ενώ το κράτος αναγκάζεται να παρέμβει μέσω φαρμακευτικής αγωγής, δημιουργώντας νέες οικονομικές δυνατότητες για τη φαρμακοβιομηχανία. Η σύνδεση μεταξύ βιομηχανίας τροφίμων και φαρμάκων γίνεται έτσι ολοένα και πιο στενή και επικίνδυνη.
