Ανοίγειο δρόμος για νέες εφαρμογές στη βιομηχανία τροφίμων και νέες πηγές εισοδήματος για παράκτιες κοινότητες
Για εκατομμύρια παραθεριστές, το σαργκάσο είναι συνώνυμο της απογοήτευσης. Καφέ, φυλλώδες φύκι που καλύπτει παραλίες, μυρίζει άσχημα και μερικές φορές φέρει παράσιτα μαζί του. Εκτός από την ενόχληση στους λουόμενους, μπλοκάρει το φως για θαλάσσιους οργανισμούς και μπορεί να προκαλέσει μαζικούς θανάτους ψαριών. Από το 2011, τεράστιες ποσότητές του πλήττουν τις ακτές της νότιας Φλόριντα και της Καραϊβικής, και η κατάσταση επιδεινώνεται χρόνο με χρόνο.
Ερευνητές από τα Πανεπιστήμια Florida International University, Florida Atlantic University και Florida State University αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν αυτό το περιβαλλοντικό πρόβλημα διαφορετικά. Όχι απλώς να το καταπολεμήσουν, αλλά να το μετατρέψουν σε οικονομική ευκαιρία. Μετά από σχεδόν τέσσερα χρόνια έρευνας, ανακάλυψαν δύο νέες μεθόδους εξαγωγής αλγινικού από το σαργκάσο, ενός πολύτιμου συστατικού που χρησιμοποιείται ευρέως στη βιομηχανία τροφίμων.
Τι είναι το αλγινικό και γιατί έχει αξία
Το αλγινικό είναι ένας σύνθετος υδατάνθρακας που εξάγεται παραδοσιακά από καφέ φύκια του ωκεανού. Χρησιμοποιείται ευρέως σε αθλητικά ποτά, gel και ως πυκνωτικό και σταθεροποιητικό σε επεξεργασμένα τρόφιμα όπως σούπες και σαλατοντρέσινγκ. Το πρόβλημα με τις συμβατικές πηγές αλγινικού είναι ότι απαιτούν εκστρατείες συγκομιδής στον ωκεανό. Το σαργκάσο που ξεβράζεται στις παραλίες είναι, αντίθετα, εύκολα προσβάσιμο και παρόν σε τεράστιες ποσότητες.
Ο επικεφαλής ερευνητής Imran Ahmad, καθηγητής επιστήμης τροφίμων και τεχνολογίας στο FIU, εξηγεί ότι δεν ξεκίνησε με γαστρονομικές φιλοδοξίες. Αρχικά ρωτήθηκε αν μπορεί το σαργκάσο να χρησιμοποιηθεί ως ζωοτροφή ή ιχθυοτροφή. Σταδιακά ανακάλυψε ότι περιέχει πολύ πιο ενδιαφέροντα και πολύτιμα συστατικά, αν και η εξαγωγή τους παρουσίαζε τεχνικές προκλήσεις.
Οι δύο νέες μέθοδοι
Οι ερευνητές ανέπτυξαν δύο τεχνικές εξαγωγής, την επεξεργασία υψηλής πίεσης και την ηχητική επεξεργασία (sonication), που βοηθούν στη διατήρηση περισσότερων φυσικών στοιχείων του αλγινικού του σαργκάσου σε σύγκριση με παλαιότερες μεθόδους. Αυτό είναι κρίσιμο για τη λειτουργικότητα και την αποδοχή του ως συστατικό τροφίμων. Η φιλοσοφία της προσέγγισης είναι απλή: από το σαργκάσο να εξαχθεί πρώτα το πιο πολύτιμο συστατικό, το αλγινικό, και το υπόλοιπο υλικό να πάει σε βιοκαύσιμα, ζωοτροφή ή ιχθυοτροφή.
Η ομάδα βρίσκεται τώρα στη φάση της επαλήθευσης ασφάλειας για χρήση σε τρόφιμα, καθώς θα χρειαστούν χρόνια πριν ο FDA εγκρίνει επίσημα τη χρήση του. Ωστόσο, η δυνατότητα είναι υπαρκτή. Θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια νέα βιομηχανία σε παράκτιες κοινότητες που αντιμετωπίζουν το σαργκάσο ως πρόβλημα, μετατρέποντάς το σε πηγή εισοδήματος. Τόνοι σαργκάσου θα καταλήγουν σε μικρές ποσότητες αλγινικού υψηλής αξίας, κάνοντας τη διαδικασία οικονομικά βιώσιμη μόνο εφόσον η κλίμακα παραγωγής είναι αρκετά μεγάλη.
