Η εξωτερική διατροφή συνδέεται με καλύτερη απώλεια βάρους και βελτιωμένα κλινικά αποτελέσματα
Μια νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Frontiers in Clinical Diabetes and Healthcare αναδεικνύει ότι οι διατροφικές συμπεριφορές μπορούν να επηρεάσουν την αποτελεσματικότητα των αγωνιστών του υποδοχέα του πεπτιδίου-1 τύπου γλυκαγόνης (GLP-1RA) στη μείωση της γλυκόζης και στη διαχείριση του βάρους σε ασθενείς με διαβήτη τύπου 2.
Οι αγωνιστές GLP-1RA χρησιμοποιούνται ευρέως για τον διαβήτη τύπου 2 και την παχυσαρκία, προσφέροντας σημαντική μείωση της γλυκόζης αίματος και απώλεια βάρους. Ωστόσο, η ανταπόκριση διαφέρει σημαντικά μεταξύ των ασθενών. Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι ορισμένες διατροφικές συνήθειες, όπως η εξωτερική ή η συναισθηματική διατροφή, ενδέχεται να παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Η εξωτερική διατροφική συμπεριφορά σχετίζεται με την κατανάλωση τροφής υπό την επίδραση εξωτερικών ερεθισμάτων, όπως η όψη ή η μυρωδιά, ενώ η συναισθηματική συνδέεται με την πρόσληψη τροφής λόγω άγχους ή αρνητικών συναισθημάτων. Αντίθετα, η συγκρατημένη διατροφή –ο συνειδητός περιορισμός της πρόσληψης– έχει πιο περίπλοκη σχέση με τον έλεγχο βάρους.
Η μελέτη στην Ιαπωνία
Η έρευνα περιέλαβε 92 ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 που λάμβαναν θεραπεία GLP-1RA σε τέσσερα ιατρικά κέντρα στην Ιαπωνία. Οι συμμετέχοντες παρακολουθήθηκαν για 12 μήνες, με μετρήσεις της γλυκόζης νηστείας, της HbA1c, του σωματικού βάρους, του ποσοστού λίπους και των διατροφικών συνηθειών.
Τα αποτελέσματα έδειξαν σημαντική βελτίωση στον γλυκαιμικό έλεγχο, μείωση βάρους και λίπους, ενώ η μυϊκή μάζα διατηρήθηκε. Επιπλέον, παρατηρήθηκε μείωση των ηπατικών ενζύμων και αύξηση της HDL χοληστερόλης.
Η συνολική πρόσληψη θερμίδων μειώθηκε και η εξωτερική διατροφική συμπεριφορά βελτιώθηκε αισθητά στους 3 και 12 μήνες. Η συναισθηματική διατροφή περιορίστηκε προσωρινά, ενώ η συγκρατημένη αυξήθηκε παροδικά, χωρίς όμως μακροπρόθεσμη επίδραση.
Ένα από τα βασικά ευρήματα ήταν ότι οι ασθενείς με υψηλότερη αρχική βαθμολογία εξωτερικής διατροφικής συμπεριφοράς παρουσίασαν μεγαλύτερη μείωση του σωματικού βάρους μετά από έναν χρόνο θεραπείας. Η βελτίωση του γλυκαιμικού ελέγχου ήταν μικρότερη, αλλά υπήρξε σαφής τάση θετικών αποτελεσμάτων.
Επιπλέον, βρέθηκε διαφοροποίηση μεταξύ των φαρμάκων. Η δουλαγλουτίδη, η σεμαγλουτίδη σε μορφή χαπιού ή ένεσης έδειξαν ισχυρά αποτελέσματα, ενώ η λιραγλουτίδη βελτίωσε μόνο τη HbA1c, χωρίς σημαντική μείωση βάρους.
