cibum team
Ξεκίνησε με μια βαλίτσα στο χέρι από την Πολωνία, όπου είχε φτάσει λίγο καιρό πριν από το χωριό του στη Χίο, με προορισμό το …άγνωστο, την ώρα που το φάντασμα του πολέμου πλανιόταν απειλητικά πάνω από την Ευρώπη. Έφτασε στην Αργεντινή και με μια συνταγή χαλβά στις αποσκευές του προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του και να επιβιώσει σ’ έναν τελείως νέο γι’ αυτόν κόσμο. Κι όχι μόνο τα κατάφερε αλλά έγραψε και τη δική του (επιχειρηματική) ιστορία φτιάχνοντας ένα γλύκισμα που λάτρεψαν όσο λίγα οι Αργεντινοί, το φημισμένο mantecol (μαντεκόλ), ενώ το επώνυμό του έγινε συνώνυμο του γλυκού κόσμου της σοκολάτας, με τη φήμη του να περνά τα σύνορα της χώρας.
Γεννημένος στα Νένητα της Χίου το 1915, ο Μιχάλης Γεώργαλος ήταν 20-22 χρονών όταν πήγε στην Πολωνία για να μάθει την τέχνη της ζαχαροπλαστικής από τους θείους του. Τα τύμπανα του πολέμου, ωστόσο, πολύ γρήγορα άρχισαν να ηχούν στην Ευρώπη και ο νεαρός Μιχάλης βρέθηκε αντιμέτωπος με το δίλημμα είτε να γυρίσει στην Ελλάδα και να βρεθεί στο μέτωπο, είτε να σαλπάρει στο …άγνωστο. «Ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος μεταξύ πέντε αδελφών. Όταν πήγε στην Πολωνία, άρχισε ο πόλεμος. Τότε ο θείος μου τού είπε: πάμε στο λιμάνι, θ’ ανέβεις σ’ ένα πλοίο και όπου σε πάει… Έτσι κι έγινε και ο πατέρας μου βρέθηκε στην Αργεντινή το 1939, μόνο με μια βαλιτσούλα στο χέρι, που τού την πήραν μόλις έφτασε στο λιμάνι του Μπουένος Άιρες», αφηγείται στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων από τη μακρινή Κόρδοβα, η κόρη του, Κλεοπάτρα Γεωργάλου.
Η τύχη τού χαμογέλασε και στο λιμάνι γνώρισε τον Μιχάλη Ορφανό, τον άνθρωπο που ως το τέλος της ζωής του είχε ως δεύτερο πατέρα. «Στο λιμάνι τότε πήγαιναν οι Έλληνες που είχαν ήδη φτάσει εκεί νωρίτερα για να δουν αν κάποιος χρειαζόταν βοήθεια. Εκεί γνώρισε και ο πατέρας μου τον Μιχάλη Ορφανό, τον άνθρωπο που έβλεπε σαν πατέρα αφού τού έδωσε ένα μέρος για να κοιμηθεί καθώς δεν είχε πού να πάει, ούτε είχε καν διαβατήριο», εξηγεί η κ. Γεωργάλου.
