Ερευνητές αποκαλύπτουν διαφορές στον τρόπο με τον οποίο οι άνδρες και οι γυναίκες αλλάζουν γνώμη όταν αναλογίζονται τα λάθη του παρελθόντος
Νέα μελέτη αποκάλυψε διαφορές στον τρόπο με τον οποίο κάθε φύλο αποφασίζει αν θα αλλάξει γνώμη μετά από λάθη, συμπεριλαμβανομένου του πότε να αφήσει πίσω τις απώλειές του και να προχωρήσει, καθώς και του πώς επεξεργάζεται τις τύψεις για τις χαμένες ευκαιρίες. Αυτή η έρευνα ρίχνει σημαντικό φως στο πώς συγκεκριμένοι τύποι αποφάσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά τη διάθεση επηρεάζουν τον ανδρικό και τον γυναικείο εγκέφαλο με πολύ διαφορετικούς τρόπους. Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στις 11 Ιουλίου στο Science Advances, χρησιμοποιώντας μοντέλα εργαστηριακών ζώων, βοηθά στην αποκάλυψη νέων βιολογικών και ψυχολογικών μηχανισμών που μπορεί να συνδέονται με ψυχιατρικές ευπάθειες.
Σύμφωνα με ερευνητές με επικεφαλής από την Ιατρική Σχολή Icahn στο Όρος Σινάι, ένας παραδοσιακά παραβλεπόμενος τύπος RNA που παίζει σημαντικό ρόλο στην προώθηση της ανθεκτικότητας στην κατάθλιψη – αλλά μόνο στις γυναίκες, επιδρά στον τρόπο με τον οποίο ο γυναικείος εγκέφαλος λαμβάνει αποφάσεις. Οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως οι γυναίκες έχουν διπλάσιες πιθανότητες να εμφανίσουν κατάθλιψη από τους άνδρες. Επιπλέον, η κατάθλιψη μπορεί να εκδηλωθεί με διαφορετικά συμπτώματα μεταξύ των φύλων, συμπεριλαμβανομένων αλλαγών στον αρνητικό αναστοχασμό του παρελθόντος. Ωστόσο, οι νευροβιολογικοί μηχανισμοί που διέπουν αυτές τις διαφορές παραμένουν ασαφείς.
«Το κίνητρό μας για αυτή την εργασία προέκυψε από ένα σημαντικό κενό στην κατανόηση του γιατί η κατάθλιψη είναι πιο συχνή στις γυναίκες και πώς τα συμπτώματα που σχετίζονται με τον αρνητικό μηρυκασμό διαμορφώνονται στον εγκέφαλο», δήλωσε ο Brian Sweis, MD, PhD , Επίκουρος Καθηγητής Ψυχιατρικής και Νευροεπιστήμης, στην Ιατρική Σχολή Icahn και κύριος συγγραφέας της εργασίας. «Ξεκινήσαμε να διερευνήσουμε πώς ο εγκέφαλος που κινδυνεύει να αναπτύξει κατάθλιψη σκέφτεται τις προηγούμενες επιλογές και πώς τα νευρωνικά κυκλώματα που επεξεργάζονται τέτοιους υπολογισμούς θα μπορούσαν να συμβάλουν στην επιβάρυνση της νόσου με αυτόν τον τρόπο».
Σε ένα βασικό εύρημα της παρούσας μελέτης, οι ερευνητές απέδειξαν ότι χειρουργικά χειριζόμενοι το LINC00473 στον προμετωπιαίο φλοιό σε ποντίκια, θα μπορούσαν να βελτιώσουν τον τρόπο με τον οποίο τα θηλυκά, αλλά όχι τα αρσενικά, άλλαζαν γνώμη ενώ αναζητούσαν ανταμοιβές. Εφαρμόζοντας αρχές της νευροοικονομίας στις αναλύσεις τους, οι συγγραφείς ανακάλυψαν ότι τα αυξημένα επίπεδα LINC00473 οδήγησαν σε διαφορές συμπεριφοράς στα θηλυκά, ενισχύοντας την ευαισθησία στα μη ανακτήσιμα κόστη [υπερεκτίμηση χαμένων επενδύσεων] και τη λύπη [ευαισθησία στις χαμένες ευκαιρίες] που σχετίζονται με αποφάσεις αλλαγής γνώμης – χαρακτηριστικά που μπορεί να σχετίζονται με την ανθεκτικότητα στο στρες. Είναι σημαντικό ότι αυτή είναι η πρώτη μελέτη που δείχνει ότι το μη κωδικοποιητικό RNA παίζει λειτουργικό ρόλο στη γνωστική λειτουργία με οποιονδήποτε τρόπο.
Ο Romain Durand-de Cuttoli, PhD, Καθηγητής Νευροεπιστημών στην Ιατρική Σχολή Icahn και πρώτος συγγραφέας αυτής της μελέτης δήλωσε: «Οι επιλογές που εξαρτώνται από την αναστοχασμό του παρελθόντος είναι νευροβιολογικά διακριτές από εκείνες που περιλαμβάνουν σχεδιασμό για το μέλλον. Πρόκειται για θεμελιωδώς διακριτούς τύπους αποφάσεων που υποβάλλονται σε επεξεργασία σε ξεχωριστά κυκλώματα στον εγκέφαλο, διαφορετικά σε άνδρες και γυναίκες, που με τη σειρά τους θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα συναισθήματα με μοναδικούς και πολύπλοκους τρόπους».
Οι επιπτώσεις αυτής της έρευνας είναι σημαντικές. Η μελέτη υποδεικνύει έναν νέο μοριακό στόχο για την ανάπτυξη νέων φαρμάκων, καθώς και έναν ανατομικό στόχο για θεραπευτικές μεθόδους διέγερσης του εγκεφάλου που θα μπορούσαν ενδεχομένως να αντιμετωπίσουν τα καταθλιπτικά συμπτώματα που σχετίζονται με την αρνητική υπενθύμιση, ειδικά για τις γυναίκες. Επιπλέον, η μελέτη ρίχνει φως στις ψυχολογικές πτυχές της ανθεκτικότητας έναντι των ευαλωτοτήτων στην κατάθλιψη στις γυναίκες. Αυτή η εργασία προσφέρει νέες γνώσεις για τη δημιουργία μιας μηχανιστικής σύνδεσης μεταξύ της νευροβιολογίας των αντιδράσεων στο στρες και του τρόπου με τον οποίο οι συναισθηματικές καταστάσεις αλληλεπιδρούν με τις επιλογές μας.
«Αυτή η έρευνα μας βοηθά να εκτιμήσουμε ότι η ευαισθησία στη λύπη μπορεί να μην είναι πάντα κάτι κακό. Υπάρχουν πολλές «γεύσεις» λύπης που θα μπορούσαν να προέρχονται από διαφορετικά μέρη του εγκεφάλου και που μπορούν να εκδηλωθούν πολύ διαφορετικά σε άνδρες και γυναίκες. Ο αναστοχασμός του παρελθόντος, αν και δυνητικά δυσάρεστος, μπορεί να είναι χρήσιμη για τη μάθηση και μπορεί να συμβάλει στον τρόπο με τον οποίο επεξεργαζόμαστε τα συναισθήματα, αντιμετωπίζουμε το άγχος και αναπτυσσόμαστε από προηγούμενες εμπειρίες», εξήγησε ο Δρ. Sweis.
Αυτή η εργασία υποστηρίχθηκε από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας, το Εθνικό Ινστιτούτο για τη Γήρανση, το Burroughs Wellcome Fund, το Ίδρυμα Leon Levy, την Ακαδημία Επιστημών της Νέας Υόρκης, το Ίδρυμα Έρευνας για τον Εγκέφαλο και τη Συμπεριφορά, το Ίδρυμα Seaver, την Αμερικανική Εταιρεία Κλινικής Ψυχοφαρμακολογίας και την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία.
