Αναμένεται περεταίρω αύξηση καθώς σε αρκετές χώρες δεν υπάρχει ρύθμιση για ορισμένα ποντικοφάρμακα.
Τον κώδωνα του κινδύνου κρούουν οι ειδικοί στο χώρο της βιολογίας, για ευρέως διαθέσιμα ποντικοφάρμακα που αυξάνονται μέσω τηςτροφικής αλυσίδας και μπορεί να συμβάλουν στη μείωση πολλών σαρκοφάγων ειδών σε όλο τον κόσμο. Η Meghan P. Keating, Υποψήφια διδάκτορας στην άγρια ζωή και τη βιολογία της αλιείας του Πανεπιστημίου του Clemson, προειδοποιεί για τα πιο συχνά χρησιμοποιούμενα δηλητήρια που ονομάζονται αντιπηκτικά τρωκτικοκτόνα και η χρήση τους δεν ρυθμίζεται σε μεγάλο βαθμό στις περισσότερες χώρες.
Ουσιαστικά λειτουργούν παρεμβαίνοντας στην πήξη του αίματος στα ζώα που τα καταναλώνουν. Έτσι όταν τα άγρια ζώα καταναλώνουν ποντικοφάρμακο, συνήθως τρώγοντας έναν δηλητηριασμένο αρουραίο, τα αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν εσωτερική αιμορραγία και βλάβες, λήθαργο και μειωμένη ανοσολογική απόκριση, γεγονός που μπορεί να τα κάνει πιο ευαίσθητα σε άλλες ασθένειες. Σε πολλές περιπτώσεις το ζώο θα πεθάνει. Μερικές φορές αυτοί οι θάνατοι συμβαίνουν σε κλίμακες αρκετά μεγάλες ώστε να μειώνουν τους τοπικούς πληθυσμούς αρπακτικών.
Όπως αναφέρει η Keating στο TheConversation, μαζί με τους συναδέλφους της εντόπισαν τρωκτικοκτόνα σε περίπου το ένα τρίτο των ζώων σε αυτές τις αναλύσεις, συμπεριλαμβανομένων των λύγκα, των αλεπούδων και των νυφίτσων. Συνέδεσαν άμεσα τα δηλητήρια με τους θανάτους του ενός τρίτου των νεκρών ζώων, συνήθως, με την εύρεση των χημικών ουσιών στους ιστούς του ήπατος των ζώων. Τα περισσότερα δηλητήρια που ανίχνευσαν αυτές οι μελέτες ήταν τα λεγόμενα αντιπηκτικά τρωκτικοκτόνα δεύτερης γενιάς, που αναπτύχθηκαν από το 1970. Αυτά τα προϊόντα χρησιμοποιούνται αποκλειστικά σε κατοικημένες και αστικές περιοχές και μπορούν να σκοτώσουν έναν αρουραίο ή ένα ποντίκι μετά το τάισμα μιας νύχτας. Τρωκτικοκτόνα πρώτης γενιάς, τα οποία συνήθως χρησιμοποιούνται μόνο σε αγροκτήματα, απαιτούν αρκετές δόσεις για να σκοτωθούν. Η χρήση τρωκτικοκτόνων προβλέπεται να αυξηθεί και μπορεί να συμβάλει στη μείωση πολλών σαρκοφάγων ειδών σε όλο τον κόσμο.
“Ξεκινήσαμε την ανασκόπησή μας συντάσσοντας μια λίστα με 34 είδη που είναι γνωστό ότι εκτίθενται σε ποντικοφάρμακα. Περιλάμβαναν μέλη των οικογενειών των νυφίτσων και των σκύλων, όπως λαγουδάκια, δυτικές αλεπούδες και κόκκινες αλεπούδες, μαζί με άγριες γάτες και άλλα σαρκοφάγα. Μερικοί από αυτούς τους θηρευτές, όπως τα λιοντάρια του βουνού και οι γκρίζοι λύκοι, συνήθως δεν κυνηγούν τρωκτικά. Τρωκτικοκτόνα έχουν ανιχνευθεί ακόμη και σε ημιυδρόβια αρπακτικά όπως οι ενυδρίδες ποταμών, οι οποίες συνήθως τρώνε καρκινοειδή και ψάρια, ενώ είναι πιθανό τα μεγάλα σαρκοφάγα, όπως οι λύκοι, να καταναλώνουν ποντικοφάρμακο τρώγοντας άλλα δηλητηριασμένα σαρκοφάγα, όπως τα ρακούν και τα μπόμπατ”, λέει η Keating.
Αυτή η κίνηση των δηλητηρίων προς την τροφική αλυσίδα ονομάζεται βιοσυσσώρευση. Στο πιο γνωστό παράδειγμα, οι φαλακροαετοί και άλλα αρπακτικά πουλιά εκτέθηκαν στο φυτοφάρμακο DDT σε ψάρια που κατανάλωναν πριν από την απαγόρευση του DDT από τις ΗΠΑ το 1972. Πολλά είδη που επλήγησαν, συμπεριλαμβανομένων των φαλακροαετών, των ψαραετών και του πετρίτη, μειώθηκαν δραστικά για χρόνια λόγω των επιπτώσεων του DDT στους πληθυσμούς τους.
Mια μελέτη του 2012 βρήκε μυοκτονίες σε ψαράδες και κουνάβια που περνούσαν χρόνο κοντά σε παράνομες τοποθεσίες καλλιέργειας κάνναβης στην κομητεία Humboldt της Καλιφόρνια, όπου οι καλλιεργητές προστάτευαν τα χωράφια τους με ποντικοφάρμακα.
Οι περισσότερες έρευνες για αυτό το θέμα διεξάγονται στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη. Μόνο ελάχιστες μελέτες μέχρι σήμερα έχουν επικεντρωθεί στη Νότια Αφρική, τη Νέα Ζηλανδία ή την Αυστραλία, αν και πάνω από τα μισά από όλα τα σαρκοφάγα είδη παγκόσμιας ανησυχίας βρίσκονται στην Ασία, την Αφρική ή τη Νότια Αμερική.
Η μελέτη διαπίστωσε ότι το 19% των σαρκοφάγων ειδών στην Κόκκινη Λίστα απειλούμενων ειδών της Διεθνούς Ένωσης για τη Διατήρηση της Φύσης έχουν περιοχές που επικαλύπτονται εξ ολοκλήρου ή εν μέρει με χώρες όπου η έκθεση σε ποντικοφάρμακο έχει τεκμηριωθεί στην άγρια ζωή. Ωστόσο, μόνο το 2% των ειδών της Κόκκινης Λίστας αναφέρει τα τρωκτικοκτόνα ως αναγνωρισμένη απειλή και κανένα δεν συμπεριλαμβάνεται στο 19% που η ανασκόπησή μας δείχνει ότι μπορεί να απειλείται από την έκθεση σε μυοκτονία. Αυτό υποδηλώνει ότι οι ερευνητές άγριας φύσης και οι οικολόγοι δεν είναι fu
H ίδια επισημαίνει ότι απαιτούνται καλύτερες μέθοδοι ελέγχου για τη μείωση της ανάγκης για αντιπηκτικά τρωκτικοκτόνα και περισσότερη μελέτη για την κατανόηση των ζώων που κινδυνεύουν.
