Η χρήση ανακυκλωμένου πλαστικού στις συσκευασίες που κυκλοφορούν στη Βρετανία έχει αυξηθεί σημαντικά από τότε που τέθηκε σε εφαρμογή ο φόρος στις πλαστικές συσκευασίες, σύμφωνα με νέα στοιχεία της βρετανικής φορολογικής και τελωνειακής αρχής HM Revenue and Customs (HMRC). Τα δεδομένα για το φορολογικό έτος 2025-2026 δείχνουν ότι ο όγκος των συσκευασιών που πληρούν το όριο τουλάχιστον 30% ανακυκλωμένου πλαστικού παρέμεινε 17% υψηλότερος από τα επίπεδα του 2022-2023, πριν από την εφαρμογή του μέτρου.
Ο βρετανικός φόρος πλαστικών συσκευασιών τέθηκε σε εφαρμογή τον Απρίλιο του 2022 και αφορά συσκευασίες που περιέχουν λιγότερο από 30% ανακυκλωμένο πλαστικό. Όσες συσκευασίες φτάνουν ή ξεπερνούν το συγκεκριμένο ποσοστό εξαιρούνται από τον φόρο, δημιουργώντας ένα άμεσο οικονομικό κίνητρο για τις επιχειρήσεις να αυξήσουν το ανακυκλωμένο περιεχόμενο των πλαστικών συσκευασιών τους.
Τι δείχνουν τα νέα στοιχεία
Η HMRC συγκρίνει την εξέλιξη της αγοράς με το επίπεδο που είχε καταγραφεί πριν από την έναρξη του φόρου και διαπιστώνει ότι η κατηγορία των συσκευασιών με τουλάχιστον 30% ανακυκλωμένο περιεχόμενο παραμένει σημαντικά υψηλότερη. Το στοιχείο αυτό έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή το όριο του 30% δεν αποτελεί απλώς περιβαλλοντικό στόχο, αλλά αποτελεί το βασικό σημείο πάνω από το οποίο μια πλαστική συσκευασία μπορεί να εξαιρεθεί από τον συγκεκριμένο φόρο.
Η εξέλιξη σημαίνει ότι περισσότερες επιχειρήσεις έχουν λόγο να επανασχεδιάσουν τις συσκευασίες τους, να αυξήσουν την ποσότητα ανακυκλωμένου υλικού ή να εξετάσουν διαφορετικές λύσεις ώστε να περιορίσουν τη φορολογική επιβάρυνση. Από τον Απρίλιο του 2026, ο συντελεστής του Plastic Packaging Tax αυξήθηκε στις 228,82 λίρες ανά τόνο για τις φορολογητέες πλαστικές συσκευασίες. Η βρετανική εμπειρία δείχνει έτσι πώς ένας οικονομικός μηχανισμός μπορεί να επηρεάσει τον σχεδιασμό της συσκευασίας, ιδιαίτερα όταν το φορολογικό κόστος συνδέεται άμεσα με τη χρήση ανακυκλωμένου υλικού. Για τις επιχειρήσεις τροφίμων και ποτών, η εξέλιξη αφορά μεταξύ άλλων φιάλες, δίσκους, δοχεία, μεμβράνες και άλλα πλαστικά στοιχεία που χρησιμοποιούνται στην αλυσίδα παραγωγής και διάθεσης προϊόντων.
Το μέτρο, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι κάθε συσκευασία με ανακυκλωμένο πλαστικό είναι αυτομάτως καλύτερη από περιβαλλοντική άποψη. Η καταλληλότητα του υλικού εξαρτάται και από την προστασία του προϊόντος, την ασφάλεια τροφίμων, την ανακυκλωσιμότητα και τη δυνατότητα επαναχρησιμοποίησης του υλικού. Ιδιαίτερα στα τρόφιμα, η αύξηση του ανακυκλωμένου περιεχομένου πρέπει να συνδυάζεται με τις απαιτήσεις για κατάλληλα υλικά που έρχονται σε επαφή με τρόφιμα.
Η βρετανική περίπτωση αποκτά ενδιαφέρον και για την ευρωπαϊκή αγορά, καθώς η χρήση ανακυκλωμένου πλαστικού αποτελεί πλέον κεντρικό στοιχείο της πολιτικής για τις συσκευασίες και στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ο νέος Κανονισμός για τις συσκευασίες και τα απορρίμματα συσκευασίας (PPWR) προβλέπει σταδιακές απαιτήσεις για το ανακυκλωμένο περιεχόμενο των πλαστικών συσκευασιών, με διαφορετικούς στόχους ανάλογα με τον τύπο της συσκευασίας. Η βρετανική εμπειρία προσφέρει επομένως ένα ενδιαφέρον προηγούμενο για το πώς οι οικονομικές και κανονιστικές απαιτήσεις μπορούν να αλλάξουν τον τρόπο με τον οποίο σχεδιάζονται οι συσκευασίες.
