Τα ευρήματα μελέτης μετά από 26 εβδομάδες θεραπείας
Μια πρόσφατη κλινική δοκιμή, η μελέτη INTIMET, ήρθε να ρίξει φως στον ρόλο της μετφορμίνης ως πρόσθετη θεραπεία στον διαβήτη τύπου 1. Η μελέτη, διάρκειας 26 εβδομάδων, η οποία δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Nature Communications, αποκάλυψε πως αν και η μετφορμίνη είναι ένα ασφαλές και φθηνό φάρμακο που συνταγογραφείται ευρέως για τον διαβήτη τύπου 2, δεν κατάφερε να βελτιώσει την αντίσταση στην ινσουλίνη σε ιστούς όπως το ήπαρ, ο μυϊκός ιστός ή ο λιπώδης ιστός σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 1.
Ο διαβήτης τύπου 1 είναι μια αυτοάνοση διαταραχή που καταστρέφει τα βήτα κύτταρα που παράγουν ινσουλίνη, οδηγώντας σε σημαντική αύξηση των επιπέδων γλυκόζης. Η αντίσταση στην ινσουλίνη αποτελεί μια σημαντική μεταβολική διαταραχή που σχετίζεται με τον διαβήτη τύπου 1 και συνδέεται με αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Αυτή η αντίσταση πιστεύεται εν μέρει ότι προκαλείται από την υποδόρια χορήγηση ινσουλίνης. Η κατανόηση του κατά πόσο αυτή η σύνδεση καθοδηγείται από την αντίσταση ινσουλίνης στο μυ ή στο ήπαρ θα βοηθούσε στη δημιουργία στοχευμένων παρεμβάσεων.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Παγκόσμια ανησυχία: Όλο το γάλα ByHeart θεωρείται δυνητικά μολυσμένο
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Τοξικά βερνίκια νυχιών: Ανελέητο «κυνήγι» των Αρχών στην Ευρώπη, «ύπνος βαθύς» στην Ελλάδα!
Μέχρι σήμερα δεν υπήρχαν μελέτες που να αξιολογούν άμεσα την επίδραση της μετφορμίνης στην αντίσταση ινσουλίνης σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 1 χρησιμοποιώντας την τεχνική «χρυσό πρότυπο» του υπερινσουλιναιμικού-ευγλυκαιμικού κλαμπ.
Τα ευρήματα της μελέτης INTIMET
Στη μελέτη INTIMET συμμετείχαν 40 ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 που χωρίστηκαν τυχαία σε ομάδα μετφορμίνης και ομάδα εικονικού φαρμάκου. Μετά την ολοκλήρωση της δοκιμής 26 εβδομάδων, οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η θεραπεία με μετφορμίνη δεν μεταβάλλει σημαντικά την παραγωγή ενδογενούς γλυκόζης. Αν και η ταχύτητα έγχυσης γλυκόζης αυξήθηκε με την πάροδο του χρόνου και στις δύο ομάδες, οι διαφορές μεταξύ των ομάδων δεν ήταν σημαντικές. Αυτά τα αποτελέσματα επιβεβαίωσαν ότι η μετφορμίνη δεν βελτίωσε την αντίσταση ινσουλίνης σε ιστικό επίπεδο.
Παρά την αποτυχία του πρωταρχικού στόχου, η μετφορμίνη παρουσίασε ένα σημαντικό όφελος. Μείωσε σημαντικά τη συνολική ημερήσια δόση ινσουλίνης σε σύγκριση με το εικονικό φάρμακο, ανεξάρτητα από την ηλικία, το φύλο ή τη μέθοδο χορήγησης ινσουλίνης. Η μετφορμίνη αύξησε επίσης την κυκλοφορία του παράγοντα διαφοροποίησης ανάπτυξης 15 (GDF15), μια ορμόνη που σχετίζεται με την καταστολή της όρεξης.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Κομμάτια μετάλλου σε έτοιμα μοσχαρίσια μπιφτέκια στον πάγκο μεγάλης αλυσίδας – Επείγουσα ανάκληση
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Αποσύρονται παστά ψάρια λόγω κινδύνου πρόκλησης θανατηφόρας αλλαντίασης – Τι πρέπει να προσέχουμε κατά την αγορά
Το φάρμακο ήταν καλά ανεκτό, χωρίς σημαντικές παρενέργειες. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι αυτή η μείωση της απαιτούμενης δόσης ινσουλίνης, η οποία περιορίζει την περιφερική υπερινσουλιναιμία, ενδέχεται να προσφέρει μακροπρόθεσμα καρδιαγγειακά οφέλη, ακόμη και χωρίς άμεση βελτίωση της μετρούμενης ευαισθησίας στην ινσουλίνη. Ωστόσο, η μελέτη έχει περιορισμούς, όπως το μέτριο μέγεθος του δείγματος, που μπορεί να επηρεάσει τη γενίκευση των αποτελεσμάτων.
