Σε τι διαφέρουν τα γλυκαντικά και τα υποκατάστατα ζάχαρης
Αν και οι περισσότεροι πιστεύουν ότι τα γλυκαντικά είναι ίδια με τα υποκατάστατα ζάχαρης, αυτό δεν ισχύει. Οι όροι υποκατάστατα ζάχαρης και γλυκαντικά συχνά χρησιμοποιούνται εναλλακτικά, αλλά έχουν κάποιες διαφορές στη χρήση και στο περιεχόμενο. Τα υποκατάστατα ζάχαρης είναι ουσίες που μοιάζουν με ζάχαρη και συνήθως έχουν λιγότερη γλυκαντική ισχύ και λιγότερη θερμιδική αξία (εκφρασμένη σε θερμίδες ή joules) από τη ζάχαρη και που προκαλούν ελάχιστη ή καθόλου τερηδόνα. Η ομάδα των γλυκαντικών, από την άλλη πλευρά, περιλαμβάνει πολύ διαφορετικές χημικές ουσίες που δεν έχουν καθόλου ή έχουν μόνο αμελητέα θερμιδική αξία και έχουν πολύ πιο γλυκιά γεύση από τη ζάχαρη.
Ο Ευρωπαϊκός κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1333/2008 ομαδοποιεί τις επτά αλκοόλες σακχάρων σορβιτόλη, μαννιτόλη, ισομαλτόλη, μαλτιτόλη, λακτιτόλη, ξυλιτόλη και ερυθριτόλη ως «Ομάδα IV: Πολυόλες». Οι πολυόλες ανήκουν στην ομάδα των υποκατάστατων ζάχαρης. Σε αυτήν περιλαμβάνεται επίσης το σιρόπι πολυγλυκιτόλης (E 964). Τα άλλα γλυκαντικά που αναφέρονται στον κανονισμό (ΕΚ) αριθ. 1333/2008 αναφέρονται συνήθως ως γλυκαντικά. Οι όροι «υποκατάστατα ζάχαρης» και «γλυκαντικά» δεν ορίζονται σε αυτόν τον κανονισμό.
Στην ΕΕ, 19 γλυκαντικά έχουν εγκριθεί επί του παρόντος για διάφορες κατηγορίες τροφίμων βάσει του κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1333/2008. Πριν από την έγκρισή τους, όλα τα γλυκαντικά – όπως και όλα τα άλλα πρόσθετα τροφίμων – υποβάλλονταν σε αξιολόγηση υγείας από μια διεθνή ομάδα εμπειρογνωμόνων. Αυτές οι αξιολογήσεις διενεργούνταν από την Επιστημονική Επιτροπή Τροφίμων (ΕΕΤ) της Ευρωπαϊκής Επιτροπής μέχρι το 2003. Έκτοτε, τα πρόσθετα τροφίμων ρυθμίζονται από την Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA).
