Οι υπερβολικά εκτενείς ανακλήσεις συμβαίνουν όταν γίνεται εσφαλμένη εκτίμηση για την πηγή μίας επιδημίας τροφικών δηλητηριάσεων ή δεν μπορεί να εντοπιστεί έγκαιρα.
Όταν η πηγή μιας εστίας έχει αρχικά εντοπιστεί εσφαλμένα ή δεν μπορεί να εντοπιστεί έγκαιρα. γίνονται ανακλήσεις που περιλαμβάνουν και άλλα προϊόντα τα οποία δεν είναι μολυσμένα. Σε αυτήν την περίπτωση, μια ολόκληρη κατηγορία προϊόντος μπορεί να ανακληθεί, και η ανάκληση επεκτείνεται και σε “υγιείς” παρτίδες Για παράδειγμα, μεταξύ 7 Οκτωβρίου και 4 Δεκεμβρίου 2018, 62 άτομα σε 16 πολιτείες και την Περιφέρεια της Κολούμπια μολύνθηκαν με ένα στέλεχος E. coli O157:H7. Τον Νοέμβριο του 2018, όταν εντοπίστηκε το ξέσπασμα το CDC και η FDA ξεκίνησαν έρευνα. Στην αρχή της έρευνας, οι ερευνητές θεώρησαν το μαρούλι και το χούμους ως πιθανές πηγές μόλυνσης και άρχισαν να αναζητούν και τα δύο προϊόντα σε εστιατόρια και παντοπωλεία. Πρόσθετα επιδημιολογικά δεδομένα απέκλεισαν το χούμους ως την πηγή της επιδημίας. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του χρόνου που χρειάστηκε για τον εντοπισμό των συγκεκριμένων εγκαταστάσεων τροφίμων, των εμπορικών σημάτων και των πολλών μολυσμένων αρωματικών προϊόντων, η FDA εξέδωσε μια συμβουλή που προειδοποίησε τους καταναλωτές να αποφεύγουν όλα τα μαρούλια romaine για την πρόληψη περαιτέρω ασθενειών. Ως αποτέλεσμα, επηρεάστηκε αρνητικά ολόκληρη η αλυσίδα εφοδιασμού του μαρουλιού romaine. H συνολική κοινωνική απώλεια αυτής της επιδημίας, συμπεριλαμβανομένης της απώλειας από μέρους των καταναλωτών, του κόστους για τους φορείς παροχής υπηρεσιών τροφίμων, των ζημιών σε προμηθευτές εργασίας και υλικών, της μείωσης της απασχόλησης σε συναφείς βιομηχανίες και άλλα, κυμάνθηκε από 320 έως 400 εκατομμύρια δολάρια.
Το κόστος διάχυσης που προκύπτει από υπερβολικά εκτεταμένες ανακλήσεις βαρύνει και άλλες οντότητες από τις τελικώς εμπλεκόμενες εγκαταστάσεις τροφίμων (εάν εντοπιστεί), όπως μεταποιητές, διανομείς, λιανοπωλητές και καταναλωτές προϊόντων που διαφορετικά δεν θα είχαν επηρεαστεί από το ζήτημα. Εάν μπορεί να εντοπιστεί η πηγή μόλυνσης, ορισμένες από αυτές τις δαπάνες ενδέχεται τελικά να επιστραφούν εν μέρει ή εξ ολοκλήρου από την εμπλεκόμενη εταιρεία. Για παράδειγμα, οι λιανοπωλητές μπορεί να αποζημιωθούν για τις ζημίες τους βάσει συμβάσεων με τους προμηθευτές τους. Στις περισσότερες περιπτώσεις, ωστόσο, αυτά τα έξοδα μετάδοσης δεν αντισταθμίζονται.
Για το θέμα των υπερβολικά μεγάλων ανακλήσεων υπάρχουν ελάχιστες δημοσιευμένες μελέτες που εκτιμούν το δυνητικό μέγεθος αυτού του κόστους διάχυσης. Χρησιμοποιώντας μια επίσημη δομημένη μεθοδολογία εξαγωγής, μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Journal of food protection, καλύπτει αυτό το κενό αναπτύσσοντας εκτιμήσεις εμπειρογνωμόνων για το κόστος διάχυσης που συνήθως επιβαρύνει τις εταιρείες όταν ανταποκρίνονται σε μια υπερβολικά ευρεία ανάκληση.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κόστος ποικίλλει ευρέως ανάλογα με τον τύπο και το μέγεθος της εταιρείας, με τους παραγωγούς να επιβαρύνονται με μεσαίο κόστος ανά ανάκληση που κυμαίνεται από 3,0 εκατομμύρια $ έως 72,7 εκατομμύρια $ ανά εταιρεία, αποστολείς/διανομείς από 0,1 εκατομμύρια $ έως 2,3 εκατομμύρια $ ανά εταιρεία, εστιατόρια από 0,04 εκατομμύρια $ έως 1,1 εκατομμύρια $ ανά εταιρεία και μη εστιατόρια από $ 3.1 εκατομμύρια $ ανά επιχείρηση.
Για να διαβάσετε ολόκληρη τη μελέτη πατήστε ΕΔΩ.
Αναφορά: Nyssa Ackerley, Ayesha Berlind, Michael Black, Kevin Kho, Cristina McLaughlin, Aliya Sassi, Aylin Sertkaya, Sheri Walker, Costs of Overly Broad Recalls, Journal of Food Protection, Volume 88, Issue 3,
2025, 100450, ISSN 0362-028X, https://doi.org/10.1016/j.jfp.2025.100450.
(https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0362028X2500002X)
