Επιδημιολογικές και κλινικές μελέτες δείχνουν ότι η τακτική κατανάλωση μειώνει τον κίνδυνο κίρρωσης
Ο καφές είναι ένα από τα πιο ευρέως ερευνημένα τρόφιμα σε σχέση με την υγεία του ήπατος, και τα δεδομένα που έχουν συσσωρευτεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες είναι αξιοσημείωτα ομοιόμορφα. Επιδημιολογικές, πειραματικές και κλινικές μελέτες συγκλίνουν στο συμπέρασμα ότι η τακτική κατανάλωση καφέ μειώνει τον κίνδυνο εμφάνισης ηπατικής νόσου και επιβραδύνει την εξέλιξή της. Κάθε επιπλέον φλιτζάνι καφέ ημερησίως συνδέεται με μείωση 23% στον κίνδυνο θανάτου από κίρρωση, σύμφωνα με μεγάλες μελέτες που παρακολούθησαν δεκάδες χιλιάδες ασθενείς. Τα οφέλη αυτά εμφανίζονται ανεξαρτήτως τρόπου παρασκευής: φιλτραρισμένος, στιγμιαίος ή εσπρέσο εμφανίζουν παρόμοια αποτελέσματα, γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν είναι αποκλειστικά η καφεΐνη το δραστικό συστατικό.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μπλόκο σε ξύδι μπαλσάμικο λόγω σορβικού οξέος – Τι ισχύει για τα συντηρητικά στο ξύδι
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μέλι: Μαζική ανάκληση χιλιάδων συσκευασιών – Δεύτερο περιστατικό μέσα σε λίγες ημέρες για τον ίδιο λόγο
Ποιες παθήσεις επηρεάζει και πώς
Η προστατευτική δράση του καφέ έχει τεκμηριωθεί σε πολλές κατηγορίες ηπατικής νόσου. Στη μεταβολική λιπώδη ηπατοπάθεια (MASLD), που αποτελεί την πιο διαδεδομένη χρόνια ηπατική νόσο παγκοσμίως και συνδέεται με παχυσαρκία και μεταβολικό σύνδρομο, η κατανάλωση καφέ σχετίζεται με βελτίωση της ηπατικής στεάτωσης και ίνωσης. Στην κίρρωση, η τακτική κατανάλωση μειώνει τον κίνδυνο εξέλιξης της νόσου σε ασθενείς που ήδη πάσχουν από χρόνια ηπατική νόσο και μειώνει τη θνητότητα. Για τον ηπατοκυτταρικό καρκίνο, πολλαπλές μελέτες δείχνουν μειωμένο ποσοστό εμφάνισης σε τακτικούς καταναλωτές καφέ. Υπάρχουν επίσης ενδείξεις οφέλους σε ασθενείς με χρόνια ηπατίτιδα C, όπου ο καφές φαίνεται να αναστέλλει τη φλεγμονή που σχετίζεται με τον ιό.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ευρωπαϊκή κινητοποίηση για Ηπατίτιδα Α σε κατεψυγμένες φράουλες και άλλα μούρα: Ειδοποίηση σοβαρού κινδύνου από το RASFF (φωτογραφία)
Ποια είναι τα δραστικά συστατικά
Τα δύο κύρια βιοενεργά συστατικά που έχουν μελετηθεί εκτενώς είναι η καφεΐνη και τα χλωρογενικά οξέα. Η καφεΐνη δρα ανταγωνιστικά στους υποδοχείς αδενοσίνης, μειώνοντας τη δραστηριότητα των ηπατικών αστεροειδών κυττάρων που ευθύνονται για την ίνωση, και ανακόπτει φλεγμονώδη μονοπάτια που συνδέονται με τη χρόνια βλάβη ήπατος. Τα χλωρογενικά οξέα έχουν ισχυρή αντιοξειδωτική δράση, μειώνουν τη δημιουργία ελεύθερων ριζών που βλάπτουν τα ηπατοκύτταρα και βελτιώνουν την ευαισθησία στην ινσουλίνη, περιορίζοντας τη συσσώρευση λίπους στο ήπαρ. Επιπλέον, ο καφές επηρεάζει θετικά τη σύνθεση του εντερικού μικροβιώματος, μειώνοντας τη διαπερατότητα του εντερικού φραγμού και κατά συνέπεια τη μεταφορά ενδοτοξινών στο ήπαρ που θα πυροδοτούσαν φλεγμονή. Η μέτρια κατανάλωση 3 έως 4 φλιτζανιών ημερησίως θεωρείται ασφαλής και εμφανίζει τα μεγαλύτερα οφέλη σύμφωνα με την υπάρχουσα βιβλιογραφία, αν και η σχέση είναι δοσοεξαρτώμενη και τα οφέλη εμφανίζονται ακόμα και με χαμηλότερη κατανάλωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα δεδομένα προέρχονται από παρατηρητικές μελέτες, και παρόλο που η συνέπεια και η κλίμακα των ευρημάτων είναι πειστικές, οι μηχανισμοί αιτιότητας δεν έχουν πλήρως αποσαφηνιστεί.
