Οι περισσότερες επιχειρήσεις εξακολουθούν να στηρίζονται σε παρωχημένα εργαλεία και να αγνοούν τις δυνατότητες που προσφέρει η τεχνολογία
Η 9η Παγκόσμια Έρευνα για την Εκπαίδευση στην Ασφάλεια Τροφίμων, που διεξήχθη από το Campden BRI σε συνεργασία με οργανισμούς πιστοποίησης όπως BRCGS, IFS, Kiwa, NSF, SGS και SQF, ανέλυσε απαντήσεις από περισσότερες από 3.000 εγκαταστάσεις παγκοσμίως. Τα τρία τέταρτα των συμμετεχόντων ανήκουν στη βιομηχανία τροφίμων και ποτών, με επιπλέον εκπροσώπηση από γεωργία, συσκευασία, διανομή, λιανεμπόριο και εστίαση. Τα ευρήματα σχηματίζουν μια εικόνα που αποκαλύπτει ένα βαθύ χάσμα ανάμεσα στη θεωρητική επίγνωση και την πρακτική εφαρμογή.
Χαρτί, υπολογιστικά φύλλα και ελάχιστη ψηφιοποίηση
Το πιο εντυπωσιακό εύρημα της έρευνας αφορά τα εργαλεία που χρησιμοποιούνται για τη διαχείριση αρχείων εκπαίδευσης. Περισσότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν χαρτί, ενώ το 27% χρησιμοποιεί υπολογιστικά φύλλα. Μόλις το 21,5% έχει υιοθετήσει συστήματα διαχείρισης μάθησης ή άλλα ψηφιακά εργαλεία. Αυτό σημαίνει ότι η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων του κλάδου διαχειρίζεται ένα από τα πιο κρίσιμα στοιχεία της ασφάλειας τροφίμων, δηλαδή την τεκμηρίωση της εκπαίδευσης του προσωπικού, με μεθόδους που είναι επιρρεπείς σε σφάλματα, δυσκολοανιχνεύτες και δύσκολα ελέγξιμες από ρυθμιστικές αρχές.
Η αδυναμία επέκτεινεται και στη χρήση δεδομένων για τη βελτίωση των προγραμμάτων. Λιγότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες δηλώνουν ότι χρησιμοποιούν συνεχή αναλυτικά δεδομένα για να καθοδηγήσουν βελτιώσεις στο περιεχόμενο της εκπαίδευσης. Μόλις το 10,2% χρησιμοποιεί εργαλεία εικονικής ή επαυξημένης πραγματικότητας, και περίπου το 13,2% αξιοποιεί τεχνητή νοημοσύνη στα εκπαιδευτικά προγράμματα.
Ασαφή πλαίσια ικανοτήτων
Ένα επιπλέον κενό εντοπίζεται στη χρήση τυπικών πλαισίων ικανοτήτων που ορίζουν τις γνώσεις, δεξιότητες και συμπεριφορές που απαιτούνται για κάθε ρόλο. Περίπου το ένα τέταρτο των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν χρησιμοποιεί τέτοια πλαίσια ή δεν γνωρίζει αν διαθέτει κάποιο. Παρόμοιο ποσοστό αναφέρει ότι δεν ενσωματώνει συστηματικά υλικό εξειδικευμένο στις εγκαταστάσεις του, όπως φωτογραφίες ή βίντεο από τον ίδιο τον χώρο εργασίας, στα εκπαιδευτικά προγράμματα. Η απουσία αυτή μειώνει τη συνάφεια της εκπαίδευσης με την καθημερινή πραγματικότητα των εργαζομένων.
Περίπου το 60% των ερωτηθέντων χαρακτηρίζει τα προγράμματα εκπαίδευσής τους ως «επαρκή» για το μόνιμο προσωπικό, ενώ το 17,6% τα αξιολογεί ως «ανεπαρκή». Η αντιληπτή αποτελεσματικότητα μειώνεται σημαντικά για τους εποχικούς ή προσωρινούς εργαζομένους, με πάνω από το ένα τέταρτο να αναγνωρίζει περιθώρια βελτίωσης. Αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό δεδομένου ότι οι εποχικοί εργαζόμενοι αποτελούν σε πολλούς κλάδους τροφίμων σημαντικό τμήμα του εργατικού δυναμικού κατά τις κορυφαίες περιόδους παραγωγής. Επιπλέον, σχεδόν το 40% δηλώνει ότι η εκπαίδευση δεν έχει καμία επίδραση στη διατήρηση του προσωπικού, και το 5,4% αναφέρει ότι δεν βλέπει θετική απόδοση επένδυσης.
Παρά όλα αυτά, το 95% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι κατανοεί τι απαιτείται για να οικοδομηθεί και να διατηρηθεί μια ισχυρή κουλτούρα ασφάλειας τροφίμων. Αυτή η αντίφαση, ανάμεσα στην κατανόηση και στην πράξη, αποτελεί ίσως το πιο αποκαλυπτικό εύρημα ολόκληρης της έρευνας: η γνώση υπάρχει, αλλά τα λειτουργικά εμπόδια όπως χρόνος, πόροι, εμπλοκή του προσωπικού και πρόσβαση στην τεχνολογία εξακολουθούν να εμποδίζουν τη μετατροπή της σε αποτελεσματική δράση.
