Ελπίδα για την αντιμετώπιση της νευροεκφυλιστικής νόσου
Μια πρωτοποριακή μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Σίδνεϊ φέρνει ελπίδα στους πάσχοντες από τη νόσο Πάρκινσον, εντοπίζοντας μια νέα πρωτεΐνη που εμπλέκεται στην παθογένεια της πάθησης και δοκιμάζοντας έναν νέο τρόπο τροποποίησής της. Η ανακάλυψη αυτή μπορεί να αποτελέσει τη βάση για μελλοντικές θεραπείες, σε μια περίοδο όπου η ανάγκη για αποτελεσματικές παρεμβάσεις είναι επιτακτική.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Νέο καταγεγραμμένο συμβάν παρουσίας θειωδών σε δημοφιλές τρόφιμο
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ευρωπαϊκός συναγερμός για δημοφιλή ποτήρια – Περιέχουν βαρέα μέταλλα 12 φορές πάνω από το όριο και πωλούνται σε 16 χώρες!
Η νόσος του Πάρκινσον είναι η δεύτερη πιο συχνή νευρολογική διαταραχή μετά την άνοια, με περισσότερους από 150.000 Αυστραλούς να ζουν σήμερα με τη διάγνωση. Η ερευνητική ομάδα, με επικεφαλής την καθηγήτρια Κέι Ντάμπλ από το Κέντρο Εγκεφάλου και Νου του Πανεπιστημίου, εργάζεται πάνω από μία δεκαετία με στόχο την κατανόηση των βιολογικών μηχανισμών που προκαλούν την πάθηση και την ανάπτυξη θεραπειών που θα μπορούσαν να επιβραδύνουν ή και να σταματήσουν την εξέλιξή της. Το 2017, η ομάδα εντόπισε μια ανώμαλη μορφή της πρωτεΐνης SOD1 στους εγκεφάλους ασθενών με Πάρκινσον. Η SOD1, η οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες προσφέρει προστασία στον εγκέφαλο, εμφανίζεται δυσλειτουργική στη συγκεκριμένη νόσο, οδηγώντας σε συσσώρευση της πρωτεΐνης και καταστροφή των νευρικών κυττάρων.
Η πρόσφατη μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Acta Neuropathologica Communications, διερεύνησε το ενδεχόμενο φαρμακευτικής τροποποίησης της SOD1. Η ερευνητική ομάδα διαπίστωσε ότι η παρέμβαση στη λειτουργία της ελαττωματικής πρωτεΐνης βελτίωσε σημαντικά την κινητικότητα πειραματόζωων που εμφάνιζαν συμπτώματα παρόμοια με εκείνα της νόσου Πάρκινσον. Όπως εξήγησε η καθηγήτρια Ντάμπλ: «Όλα τα ποντίκια που θεραπεύσαμε είδαν δραματική βελτίωση στις κινητικές τους δεξιότητες, ένα εξαιρετικά ενθαρρυντικό αποτέλεσμα που μας εξέπληξε και εμάς τους ίδιους».
Η νόσος Πάρκινσον είναι μια προοδευτική νευρολογική διαταραχή, κατά την οποία καταστρέφονται σταδιακά τα εγκεφαλικά κύτταρα που παράγουν ντοπαμίνη. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την εμφάνιση τυπικών συμπτωμάτων, όπως τρόμος, μυϊκή δυσκαμψία, επιβραδυνόμενη κίνηση και απώλεια ισορροπίας. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει οριστική θεραπεία και οι διαθέσιμες θεραπείες είναι περιορισμένες. Οι επιστήμονες, όμως, ελπίζουν πως όσο βαθαίνει η κατανόηση των αιτιών της νόσου, τόσο θα αυξάνονται οι δυνατότητες για στοχευμένες και αποτελεσματικές παρεμβάσεις.
«Η νόσος Πάρκινσον», εξηγεί η καθηγήτρια Ντάμπλ, «μοιάζει με τον HIV από την άποψη ότι πρόκειται για ένα σύνθετο πρόβλημα που απαιτεί πολλαπλές θεραπευτικές προσεγγίσεις. Καμία θεραπεία δεν είναι πανάκεια από μόνη της, αλλά ο συνδυασμός παρεμβάσεων μπορεί να φέρει ουσιαστική βελτίωση».
