Η φλούδα του καρπουζιού, το μέρος του φρούτου που συνήθως καταλήγει στα σκουπίδια, αποκτά πλέον ξεχωριστή θέση στους διατροφικούς πίνακες του αμερικανικού υπουργείου Γεωργίας (USDA). Το νέο διατροφικό προφίλ δείχνει ότι το λευκό μέρος της φλούδας δεν είναι απλώς ένα άχρηστο υπόλειμμα, αλλά περιέχει φυτικές ίνες, κάλιο, βιταμίνη C και φυλλικό οξύ, ενώ αποτελεί και πηγή κιτρουλίνης.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μικροπλαστικά: Προκαλούν και επιταχύνουν την ανάπτυξη εγκεφαλικών όγκων; Τι δείχνει νέα έρευνα και τι διευκρινίζει το BfR
Η προσθήκη της φλούδας του καρπουζιού στη βάση διατροφικών δεδομένων του USDA επιτρέπει πλέον τον ακριβέστερο υπολογισμό των θερμίδων, των μακροθρεπτικών συστατικών, των βιταμινών και των μετάλλων που περιέχει. Παράλληλα, η αξιοποίησή της μπορεί να συμβάλει στη μείωση της σπατάλης τροφίμων, καθώς η φλούδα αντιστοιχεί περίπου στο 30% ολόκληρου του καρπουζιού.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Εμετοί, διάρροιες και διαταραχές στην όραση από πέστο βασιλικού – Προειδοποίηση RASFF για σοβαρό κίνδυνο
Τι περιέχει η φλούδα του καρπουζιού
Σύμφωνα με τα στοιχεία του USDA, ένα φλιτζάνι κομμένης σε κύβους φλούδας καρπουζιού, βάρους περίπου 150 γραμμαρίων, αποδίδει περίπου 29 θερμίδες. Η ίδια ποσότητα περιέχει περίπου 1 γραμμάριο πρωτεΐνης και 2 γραμμάρια φυτικών ινών, ενώ παρέχει περίπου 408 mg καλίου, 11 mg βιταμίνης C και 45 μικρογραμμάρια φυλλικού οξέος.
Το κάλιο είναι απαραίτητο για τη φυσιολογική λειτουργία των μυών και των νεύρων, ενώ οι φυτικές ίνες συμβάλλουν στη φυσιολογική λειτουργία του πεπτικού συστήματος. Η βιταμίνη C συμμετέχει, μεταξύ άλλων, στη φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ το φυλλικό οξύ είναι ένα απαραίτητο μικροθρεπτικό συστατικό.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η κιτρουλίνη, ένα αμινοξύ που βρίσκεται στο καρπούζι. Σύμφωνα με ειδικούς διατροφολόγους, η φλούδα περιέχει περισσότερη κιτρουλίνη σε σχέση με τη σάρκα του καρπουζιού. Η κιτρουλίνη έχει μελετηθεί για πιθανές επιδράσεις στην αγγειακή λειτουργία και την αρτηριακή πίεση, ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι η κατανάλωση φλούδας καρπουζιού αποτελεί θεραπεία ή υποκατάστατο οποιασδήποτε ιατρικής αγωγής.
Πώς τρώγεται η φλούδα
Το λευκό εσωτερικό μέρος της φλούδας μπορεί να καταναλωθεί με διάφορους τρόπους. Δεν έχει τη γλυκύτητα και τη χαρακτηριστική υφή της κόκκινης σάρκας του καρπουζιού και η γεύση του είναι πιο ουδέτερη, ενώ όταν καταναλώνεται ωμό μπορεί να παρουσιάζει και ελαφρώς πικρή επίγευση.
Μία από τις πιο γνωστές χρήσεις της είναι ως τουρσί. Η φλούδα μαγειρεύεται και στη συνέχεια μπαίνει σε άλμη, αποκτώντας πιο όξινη και πικάντικη γεύση. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σαλάτες, σάντουιτς ή ως συνοδευτικό. Μπορεί επίσης να προστεθεί σε τηγανητά ή σοταρισμένα πιάτα. Η σύντομη θερμική επεξεργασία μαλακώνει την αρκετά σκληρή υφή της και μπορεί να την κάνει πιο εύκολη στην κατανάλωση. Η γεύση της έχει περιγραφεί ως παρόμοια με εκείνη του αγγουριού.
Μια ακόμη επιλογή είναι η προσθήκη της σε smoothies. Η φλούδα μπορεί να χρησιμοποιηθεί φρέσκια ή κατεψυγμένη, σε συνδυασμό με φρούτα, μούρα ή φρέσκα μυρωδικά. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να αυξηθεί η περιεκτικότητα του ροφήματος σε φυτικές ίνες και κάλιο. Η φλούδα μπορεί να καταναλωθεί και ωμή, κομμένη σε μικρά κομμάτια. Η τραγανή υφή της θυμίζει σε κάποιο βαθμό την υφή της jicama, ενός λαχανικού που χρησιμοποιείται ευρέως στη μεξικανική κουζίνα. Ωστόσο, όσοι δεν προτιμούν πικρές ή λιγότερο γλυκές γεύσεις μπορεί να μην τη βρουν ιδιαίτερα ευχάριστη σε αυτή τη μορφή.
Τέλος, μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε σούπες, στιφάδο ή πικάντικα μαγειρευτά. Κομμένη σε κύβους μπορεί να προσθέσει τραγανή υφή, ενώ μπορεί να αποτελέσει και συστατικό σε μια δροσερή σούπα τύπου γκασπάτσο, σε συνδυασμό με τη σάρκα του καρπουζιού.
Προσοχή πριν από την κατανάλωση
Όπως συμβαίνει με κάθε φρούτο, είναι σημαντικό το καρπούζι να πλένεται καλά πριν κοπεί. Η εξωτερική επιφάνεια μπορεί να έχει χώμα, μικροοργανισμούς ή άλλους ρύπους, οι οποίοι μπορούν να μεταφερθούν στο εσωτερικό του καρπουζιού κατά την κοπή. Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό όταν πρόκειται να καταναλωθεί και το λευκό μέρος της φλούδας. Το καλό πλύσιμο του ολόκληρου καρπουζιού πριν από την κοπή περιορίζει τον κίνδυνο μεταφοράς ρύπων από την εξωτερική επιφάνεια στο βρώσιμο μέρος.
Η αξιοποίηση της φλούδας δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταναλώνεται ολόκληρο το εξωτερικό πράσινο περίβλημα όπως είναι. Το μέρος που χρησιμοποιείται στη μαγειρική είναι κυρίως το λευκό εσωτερικό τμήμα ανάμεσα στην πράσινη εξωτερική επιφάνεια και την κόκκινη σάρκα.
Με μόλις περίπου 29 θερμίδες ανά 150 γραμμάρια και με αξιοσημείωτη περιεκτικότητα σε κάλιο, φυτικές ίνες, βιταμίνη C και φυλλικό οξύ, η φλούδα μπορεί να αποτελέσει έναν ακόμη τρόπο αξιοποίησης του φρούτου, περιορίζοντας παράλληλα τη σπατάλη τροφίμων.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
