Η υψηλότερη πρόσληψη κρεατίνης από ζωικές πηγές σχετίζεται με μειωμένο κίνδυνο χρόνιας δυσκοιλιότητας
Νέα επιστημονική μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Frontiers in Nutrition καταγράφει θετική σχέση μεταξύ της διατροφικής πρόσληψης κρεατίνης και της μείωσης του κινδύνου χρόνιας δυσκοιλιότητας σε ενήλικες. Η κρεατίνη, γνωστή κυρίως για τη συμβολή της στη μυϊκή ενέργεια, φαίνεται να έχει οφέλη και για την υγεία του εντέρου.
Η μελέτη βασίστηκε σε δεδομένα από την Εθνική Έρευνα Υγείας και Διατροφής των Ηνωμένων Πολιτειών (NHANES) για τα έτη 2005 έως 2010, με συνολικό δείγμα 10.721 ενηλίκων. Η έρευνα ανέλυσε τη σύνδεση ανάμεσα στην πρόσληψη κρεατίνης από τροφές όπως το κόκκινο κρέας και το ψάρι και την εμφάνιση δύο κοινών γαστρεντερικών διαταραχών, της χρόνιας δυσκοιλιότητας και της διάρροιας.
Η ανάλυση έδειξε ότι η αυξημένη πρόσληψη κρεατίνης σχετίζεται με σημαντικά μειωμένο κίνδυνο εμφάνισης δυσκοιλιότητας. Συγκεκριμένα, η δεκαπλάσια αύξηση στην πρόσληψη της ουσίας συνδέθηκε με 19% μικρότερη πιθανότητα για χρόνια δυσκοιλιότητα. Δεν διαπιστώθηκε ανάλογη επίδραση στην περίπτωση της χρόνιας διάρροιας. Το όφελος από την κατανάλωση κρεατίνης φάνηκε να είναι εντονότερο σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες. Οι θετικές επιδράσεις ήταν περισσότερο εμφανείς στους άνδρες, σε άτομα κάτω των 48 ετών, σε εκείνους χωρίς υπέρταση ή διαβήτη, καθώς και σε άτομα που ήταν σωματικά δραστήρια ή καπνιστές και καταναλωτές αλκοόλ. Αντίθετα, η ευεργετική επίδραση δεν καταγράφηκε σε άτομα με καρδιαγγειακές παθήσεις ή μεταβολικές διαταραχές.
Η μελέτη παραμένει παρατηρητική και δεν αποδεικνύει αιτιακή σχέση, ωστόσο προσφέρει νέες ενδείξεις για τον πιθανό ρόλο της κρεατίνης στην εντερική υγεία. Προηγούμενες έρευνες σε ζωικά μοντέλα έχουν δείξει ότι η κρεατίνη μπορεί να βελτιώσει τη δυσκοιλιότητα επηρεάζοντας τη σύνθεση του μικροβιώματος του εντέρου, ενισχύοντας την εντερική κινητικότητα και τη διατήρηση του εντερικού φραγμού. Ορισμένες βιολογικές ερμηνείες προτείνουν ότι η διαφορετική ανταπόκριση μεταξύ ανδρών και γυναικών μπορεί να σχετίζεται με την τεστοστερόνη, η οποία επηρεάζει τη σύνθεση του μικροβιώματος και την απορρόφηση της κρεατίνης. Η παρουσία συγκεκριμένων ορμονών ή χρόνιων παθήσεων φαίνεται να επηρεάζει τη μεταβολική διαδρομή και τη δυνατότητα της κρεατίνης να ασκήσει τη δράση της.
Παρά τα ενθαρρυντικά ευρήματα, η χρήση αυτοαναφερόμενων στοιχείων διατροφής ενδέχεται να επηρεάζει την ακρίβεια των αποτελεσμάτων. Επίσης, δεν υπήρχαν επαρκή δεδομένα για τη διάρκεια ή τη δοσολογία πρόσληψης της κρεατίνης, ούτε και για άλλες παραμέτρους που σχετίζονται με την εντερική λειτουργία.
