Μεγάλ μελέτη σε 800.000 ασθενείς αποκαλύπτει ότι η λοίμωξη είναι η τρίτη αιτία θανάτου στον διαβήτη τύπου 2, αλλά εξακολουθεί να απουσιάζει από τις κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες
Η διεθνής ιατρική κοινότητα εστιάζει εδώ και δεκαετίες στη διαχείριση του διαβήτη μέσα από τον έλεγχο σακχάρου, την πρόληψη καρδιαγγειακών επιπλοκών και την προστασία νεφρών και ματιών. Αυτό που παραμένει σε μεγάλο βαθμό αθέατο στις κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες είναι ένας κίνδυνος που κρύβεται μπροστά στα μάτια όλων: οι λοιμώξεις. Νέα μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Diabetes και παρουσιάστηκε στο ετήσιο συνέδριο της Αμερικανικής Διαβητολογικής Εταιρείας στη Νέα Ορλεάνη αναδεικνύει αυτό το κενό με αριθμούς που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ποια λαχανικά και φρούτα δεν πρέπει να βάζετε στο ψυγείο – Και ποια χαλάνε αν τα αφήσετε έξω
Η μελέτη ανέλυσε ανωνυμοποιημένα ιατρικά αρχεία από περισσότερους από 800.000 ανθρώπους στην Αγγλία, εκ των οποίων 33.829 με διαβήτη τύπου 1, 527.151 με διαβήτη τύπου 2 και 273.216 με προδιαβήτη, σε σύγκριση με πάνω από ένα εκατομμύριο μη διαβητικά άτομα αντιστοιχισμένα για ηλικία, φύλο και εθνικότητα, σε παρακολούθηση πέντε ετών. Τα δεδομένα συνδύαζαν αρχεία πρωτοβάθμιας περίθαλψης, νοσοκομειακά δεδομένα και ληξιαρχικές εγγραφές, δίνοντας για πρώτη φορά μια ολοκληρωμένη εικόνα του κινδύνου λοίμωξης σε όλο το φάσμα της φροντίδας. Η λοίμωξη αναδείχθηκε ως η τρίτη συχνότερη υποκείμενη αιτία θανάτου στον διαβήτη τύπου 2 μετά τα καρδιαγγειακά νοσήματα και τον καρκίνο, κάτι που οι ερευνητές χαρακτηρίζουν ως «απόκρυψη στα φανερά».
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ποιο παγωτό από σούπερ μάρκετ είναι πραγματικά υγιεινό
37% υψηλότερος κίνδυνος νοσηλείας
Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 1 είχαν 81% υψηλότερο κίνδυνο λοίμωξης που αντιμετωπίστηκε στην πρωτοβάθμια περίθαλψη και 337% υψηλότερο κίνδυνο νοσηλείας λόγω λοίμωξης σε σύγκριση με μη διαβητικούς. Οι ασθενείς με διαβήτη τύπου 2 είχαν 51% και 91% αυξημένο κίνδυνο αντίστοιχα, ενώ ακόμα και τα άτομα με προδιαβήτη εμφάνισαν 35% και 33% αυξημένο κίνδυνο. Οι κατώτερες αναπνευστικές λοιμώξεις όπως η πνευμονία ήταν οι πιο συχνές που απαιτούσαν νοσηλεία, ενώ σηψαιμία και πνευμονία ήταν οι κυριότερες αιτίες θανάτου από λοίμωξη. Προηγούμενες μελέτες έχουν δείξει ότι ο διαβήτης ευθύνεται για περίπου το 6% των νοσηλειών λόγω λοίμωξης και το 12% των θανάτων από λοίμωξη στη γενική πληθυσμιακή βάση, με τις ισχυρότερες συνδέσεις να εμφανίζονται σε λοιμώξεις οστών και αρθρώσεων, σηψαιμία και κυτταρίτιδα. Ορισμένα φάρμακα για τον διαβήτη τύπου 2 όπως οι αναστολείς SGLT2 φαίνεται να προσφέρουν κάποια προστασία, με μελέτες να δείχνουν 39% χαμηλότερο κίνδυνο πνευμονίας και 55% χαμηλότερο κίνδυνο σηψαιμίας σε χρήστες τους.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Πώς να διαλέγετε φρέσκο σολομό – Αυτά είναι τα σημάδια που κανείς δεν σας είπε να προσέχετε
Ιδιαίτερο ερευνητικό ενδιαφέρον παρουσίασε η σχέση μεταξύ ρύθμισης σακχάρου και κινδύνου λοίμωξης. Στον τύπο 1, υψηλότερα επίπεδα σακχάρου συνδέθηκαν με αυξημένο κίνδυνο, με ασθενείς με πολύ υψηλή HbA1c να έχουν τετραπλάσιο κίνδυνο νοσηλείας από λοίμωξη σε σύγκριση με εκείνους με καλό έλεγχο. Στον τύπο 2 όμως η σχέση ήταν πιο λεπτή. Όχι τα μέσα επίπεδα σακχάρου αλλά οι διακυμάνσεις τους μεταξύ των επισκέψεων στον γιατρό συνδέθηκαν με σοβαρές λοιμώξεις που απαιτούσαν νοσηλεία. Αυτό σημαίνει ότι ασθενείς με φαινομενικά καλό έλεγχο σακχάρου μπορεί να εξακολουθούν να βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο αν τα επίπεδά τους κυμαίνονται σημαντικά. Οι ερευνητές ζητούν επειγόντως οι εθνικές και διεθνείς κλινικές κατευθυντήριες οδηγίες να ενσωματώσουν ρητά την πρόληψη και την έγκαιρη αντιμετώπιση λοιμώξεων ως κεντρικό στοιχείο της φροντίδας του διαβήτη, και τα συστήματα πρωτοβάθμιας περίθαλψης να δίνουν προτεραιότητα στους διαβητικούς ασθενείς για ταχεία αξιολόγηση όταν εμφανίζουν συμπτώματα λοίμωξης.
