Το να ζει ένα ζευγάρι μαζί δεν σημαίνει πλέον απαραίτητα ότι πρέπει να τρώει τα ίδια γεύματα ή ότι ένας από τους δύο πρέπει να αναλαμβάνει το καθημερινό μαγείρεμα και για τους δύο. Μια νέα τάση που συζητείται κυρίως στη Βρετανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες περιγράφεται ως «food divorce», δηλαδή ένας διατροφικός «χωρισμός» μέσα στη σχέση. Ο όρος δεν αφορά φυσικά τη διάλυση ενός γάμου, αλλά την απόφαση ενός ζευγαριού να μην αντιμετωπίζει το φαγητό ως υποχρεωτικά κοινή υπόθεση. Η αλλαγή μπορεί να πάρει διαφορετικές μορφές. Ένα ζευγάρι μπορεί να σταματήσει να οργανώνει καθημερινά ένα κοινό βραδινό γεύμα, να μαγειρεύει ξεχωριστά ή να επιλέγει διαφορετικές λύσεις ανάλογα με το πρόγραμμα και τις προτιμήσεις του καθενός. Σε άλλες περιπτώσεις, ο ένας σύντροφος μπορεί να μαγειρεύει για τον εαυτό του και ο άλλος να επιλέγει ένα έτοιμο γεύμα, να παραγγέλνει ή να ετοιμάζει κάτι διαφορετικό. Η βασική ιδέα είναι ότι το κοινό σπίτι δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά κοινή κουζίνα.
Η συγκεκριμένη τάση συνδέεται με μια πολύ πρακτική πλευρά της καθημερινότητας. Η οργάνωση του φαγητού δεν περιορίζεται στην προετοιμασία μιας συνταγής. Περιλαμβάνει τον σχεδιασμό των γευμάτων, τις αγορές, την αποθήκευση των τροφίμων, την προετοιμασία, το μαγείρεμα και το καθάρισμα. Όταν όλη αυτή η διαδικασία συγκεντρώνεται σταθερά σε ένα άτομο, μπορεί να δημιουργηθεί η αίσθηση ότι το φαγητό αποτελεί προσωπική υποχρέωση και όχι κοινή ευθύνη. Το «food divorce» έρχεται να αμφισβητήσει ακριβώς αυτή την αυτονόητη σύνδεση. Αντί για ένα κοινό πρόγραμμα γευμάτων, κάθε σύντροφος μπορεί να έχει μεγαλύτερη ελευθερία να αποφασίζει τι, πότε και πώς θα φάει. Αυτό μπορεί να είναι ιδιαίτερα πρακτικό όταν οι δύο άνθρωποι έχουν διαφορετικά ωράρια εργασίας, διαφορετικές διατροφικές ανάγκες ή απλώς διαφορετικές προτιμήσεις.
Η εξέλιξη αυτή δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το κοινό γεύμα χάνει την αξία του. Για πολλά ζευγάρια το να κάθονται μαζί στο τραπέζι εξακολουθεί να αποτελεί σημαντικό μέρος της καθημερινότητας, ακόμη και όταν το περιεχόμενο των πιάτων δεν είναι ακριβώς ίδιο. Η νέα τάση αφορά περισσότερο την υποχρέωση να οργανώνεται όλη η διατροφή του σπιτιού γύρω από ένα κοινό μενού. Υπάρχει επίσης μια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο να τρώει ένα ζευγάρι διαφορετικά και στο να μην μοιράζεται καθόλου την ευθύνη για το φαγητό. Το πρώτο μπορεί να είναι απλώς μια πρακτική επιλογή. Το δεύτερο μπορεί να αλλάξει ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο κατανέμεται η καθημερινή οικιακή εργασία.
Μια διαφορετική προσέγγιση στη ζωή ως ζευγάρι
Η τάση αποκτά ενδιαφέρον επειδή αντανακλά μια ευρύτερη αλλαγή στις σχέσεις. Τα ζευγάρια δεν χρειάζεται πλέον να κάνουν όλα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο για να θεωρούν ότι μοιράζονται μια κοινή ζωή. Μπορούν να έχουν διαφορετικά ωράρια, διαφορετικά ενδιαφέροντα και διαφορετικές συνήθειες, ενώ παράλληλα να οργανώνουν την κοινή τους καθημερινότητα με τρόπο που εξυπηρετεί και τους δύο.
Το φαγητό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Ένα κοινό ψυγείο δεν σημαίνει απαραίτητα κοινό πρόγραμμα γευμάτων, όπως ένα κοινό σπίτι δεν σημαίνει ότι όλες οι καθημερινές δραστηριότητες πρέπει να γίνονται από κοινού. Για ένα ζευγάρι, το να αποφασίσει ότι ο καθένας μπορεί να φροντίζει διαφορετικά το δικό του φαγητό ενδέχεται να μειώσει τις μικρές καθημερινές διαπραγματεύσεις που συχνά συνοδεύουν το «τι θα φάμε σήμερα;». Η συγκεκριμένη αλλαγή έχει όμως και μια πρακτική προϋπόθεση. Η ελευθερία να μαγειρεύει ο καθένας ξεχωριστά δεν πρέπει να μετατρέπεται σε άνιση κατανομή της οικιακής εργασίας. Αν ο ένας συνεχίζει να αγοράζει τα τρόφιμα, να οργανώνει τα γεύματα, να μαγειρεύει και να καθαρίζει, ενώ ο άλλος απλώς επιλέγει τι θα φάει, η αλλαγή στο μενού δεν λύνει το βασικό πρόβλημα. Το ενδιαφέρον του «food divorce» βρίσκεται επομένως λιγότερο στο αν ένα ζευγάρι τρώει διαφορετικά και περισσότερο στο γεγονός ότι επανεξετάζει μια καθημερινή συνήθεια που για χρόνια θεωρούνταν αυτονόητη. Το κοινό γεύμα μπορεί να παραμείνει, αλλά δεν χρειάζεται απαραίτητα να αποτελεί καθημερινή υποχρέωση. Για ορισμένα ζευγάρια, δύο διαφορετικά πιάτα μπορεί τελικά να κάνουν την καθημερινότητα πιο εύκολη από ένα κοινό μενού που απαιτεί συνεχείς συμβιβασμούς.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Ποια είναι η καλύτερη ώρα για να τρώμε ψάρια;
- Ένα ποτήρι χυμός την ημέρα συνδέθηκε με καλύτερη διάθεση: Τι έδειξε νέα μελέτη
- «Είναι φυσιολογικό»: Η φράση του γιατρού που μπορεί να κάνει τον ασθενή να μην αναζητήσει θεραπεία
- Ψιλοκυβίνη: Μία μόνο δόση έφερε σημαντική βελτίωση σε δύσκολα περιστατικά κατάθλιψης
- Πώς τα απόβλητα της Αγγλίας καταλήγουν στις ακτές της Μεσογείου μέσω Τουρκίας – Η αποκαλπτική έρευνα του Guardian
- Μηλόξιδο: Φυτοφάρμακα και προβληματικές συσκευασίες – Τι έδειξε εργαστηριακό τεστ
- 6 τροφές που αποφεύγουν οι γαστρεντερολόγοι – Τι λένε για το έντερο, το φούσκωμα και τον καρκίνο του παχέος εντέρου
- Ο επικίνδυνος μύκητας που κρύβεται στους θύλακες των τριχών και «ξεγελά» το ανοσοποιητικό
- Κυβερνοεπιθέσεις: Γιατί η βιομηχανία τροφίμων και ποτών έχει γίνει «πρώτος στόχος» των χάκερ
