Συμβουλές για σωστή επιλογή, καθάρισμα και βράσιμο ώστε οι αγκινάρες να διατηρήσουν τη γεύση και τη θρεπτική τους αξία
Η αγκινάρα θεωρείται ένα από τα πιο ιδιαίτερα λαχανικά της μεσογειακής κουζίνας, όμως πολλοί αποφεύγουν να τη μαγειρέψουν επειδή δεν γνωρίζουν τον σωστό τρόπο προετοιμασίας. Παρότι η διαδικασία φαίνεται δύσκολη, στην πραγματικότητα είναι απλή, αρκεί να ακολουθηθούν ορισμένα βασικά βήματα. Η αγκινάρα είναι φυτό που ανήκει στην οικογένεια των σύνθετων, όπως το μαρούλι και το ραντίτσιο, και προέρχεται από την περιοχή της Μεσογείου. Αυτό που καταναλώνεται δεν είναι ολόκληρο το φυτό αλλά το κλειστό άνθος του, πριν ανθίσει. Αν η αγκινάρα ανοίξει και ανθίσει, δεν θεωρείται πλέον κατάλληλη για κατανάλωση. Η συγκομιδή γίνεται όταν το άνθος έχει μέγεθος περίπου οκτώ έως δεκαπέντε εκατοστά. Στην αγορά διατίθεται σχεδόν όλο τον χρόνο.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Nick Kriz: Γνωρίστε τον κτηνίατρο που έγινε επικεφαλής της Ασφάλειας Τροφίμων στην Ευρώπη
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Kατεψυγμένα ή κονσερβοποιημένα λαχανικά; Ποια διατηρούν καλύτερα βιταμίνες, φυτικές ίνες και μέταλλα; Εργαστηριακή δοκιμή
Διατροφικά, η αγκινάρα είναι χαμηλή σε θερμίδες αλλά πλούσια σε φυτικές ίνες και μεταλλικά στοιχεία. Ιδιαίτερα υψηλή είναι η περιεκτικότητα σε κάλιο, ένα ηλεκτρολύτη που συμβάλλει στη σωστή λειτουργία των μυών, της καρδιάς και του νευρικού συστήματος, ενώ βοηθά και στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Περιέχει επίσης βιταμίνη C, βιταμίνη K, βιταμίνες του συμπλέγματος B, καθώς και ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο και σίδηρο. Σύμφωνα με διατροφικά δεδομένα, εκατό γραμμάρια βρώσιμης αγκινάρας αποδίδουν περίπου σαράντα τέσσερις θερμίδες και περισσότερα από δέκα γραμμάρια φυτικών ινών, ποσότητα ιδιαίτερα υψηλή για λαχανικό.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ανακαλείται τζατζίκι από τα ψυγεία όλων των καταστημάτων μεγάλης αλυσίδας
Η αγκινάρα έχει και φαρμακευτική φήμη, κυρίως λόγω της ουσίας κυναρίνης, ενός πικρού φυτοχημικού συστατικού που βρίσκεται κυρίως στα φύλλα. Οι πικρές ουσίες διεγείρουν την παραγωγή πεπτικών υγρών και μπορούν να βοηθήσουν σε δυσπεψία, φούσκωμα και αίσθημα βάρους μετά το φαγητό. Μελέτες έχουν δείξει ότι εκχυλίσματα αγκινάρας μπορεί να συμβάλλουν και στη μείωση της χοληστερόλης, ενώ θεωρείται ότι υποστηρίζουν τη λειτουργία του ήπατος και του ανοσοποιητικού συστήματος.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Λευκά ή πράσινα σπαράγγια; Ποια είναι πιο υγιεινά;
Πώς θα διαλέξουμε τις καλές αγκινάρες στον πάγκο
Στη μεσογειακή κουζίνα οι αγκινάρες συχνά σερβίρονται απλές με σάλτσες όπως βινεγκρέτ ή σκορδάτη μαγιονέζα, ώστε να αναδεικνύεται η φυσική, ελαφρώς πικρή γεύση τους. Για σωστό αποτέλεσμα, σημαντική είναι και η επιλογή στο κατάστημα. Μια φρέσκια αγκινάρα πρέπει να είναι βαριά για το μέγεθός της, με σφιχτά φύλλα, έντονο πράσινο ή πρασινο-μωβ χρώμα και κοτσάνι που δεν είναι ξεραμένο. Επειδή χάνει γρήγορα την υγρασία της, καλό είναι να διατηρείται στο ψυγείο τυλιγμένη σε νωπή πετσέτα και να μαγειρεύεται μέσα σε λίγες ημέρες από την αγορά της.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μανταρίνια: Γιατί πρέπει ΠΑΝΤΑ να πλένουμε τα χέρια μας πριν τα φάμε
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ο φθηνός τρόπος να περιποιηθείτε τα ξύλινα έπιπλα κήπου και τι πρέπει να προσέξετε
Η σωστή προετοιμασία για το μαγείρεμα της αγκινάρας
Η σωστή προετοιμασία της αγκινάρας πριν το μαγείρεμα είναι σημαντική. Πρώτα πρέπει να πλυθεί καλά. Στη συνέχεια κόβεται το κοτσάνι και αφαιρούνται τα σκληρά εξωτερικά φύλλα. Οι μυτερές άκρες των υπόλοιπων φύλλων κόβονται με μαχαίρι ή ψαλίδι και αφαιρείται η επάνω κορυφή του άνθους. Οι κομμένες επιφάνειες πρέπει να ραντιστούν με χυμό λεμονιού ώστε να μη μαυρίσουν. Έπειτα η αγκινάρα βράζεται σε νερό με αλάτι και λεμόνι για περίπου τριάντα πέντε έως σαράντα πέντε λεπτά, μέχρι τα φύλλα να βγαίνουν εύκολα με το χέρι.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Η επιστήμη πίσω από τη χρήση της μαγειρικής σόδας για την εξουδετέρωση δυσάρεστων οσμών στο ψυγείο
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Γιατί ΔΕΝ πρέπει να βάζουμε μαλακτικό στις πετσέτες του μπάνιου
Ένα συχνό λάθος είναι η αντίληψη ότι τρώγεται ολόκληρη. Στην πραγματικότητα τρώγεται μόνο το μαλακό μέρος στη βάση των φύλλων και κυρίως η καρδιά της αγκινάρας, δηλαδή το τρυφερό κάτω μέρος του άνθους. Αφού αφαιρεθούν όλα τα φύλλα, εμφανίζεται μια ινώδης στρώση που ονομάζεται «χνούδι» ή «μούσι» και δεν τρώγεται. Κάτω από αυτή βρίσκεται το πιο νόστιμο μέρος, το οποίο θεωρείται εκλεκτός μεζές.
Φωτογραφία άρθρου Shutterstock
Το Cibum είναι εξειδικευμένο site ενημέρωσης για την ασφάλεια τροφίμων. Οι πληροφορίες του άρθρου έχουν ενημερωτικό χαρακτήρα. Για περισσότερες λεπτομέρειες πατήστε ΕΔΩ.
