Μια νέα μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Ιλινόις στο Σικάγο εξέτασε για πρώτη φορά την περιορισμένη χρονικά διατροφή σε ενήλικες με διαβήτη τύπου 1 και κατέγραψε ενθαρρυντικά αποτελέσματα στον έλεγχο του σακχάρου. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε από ερευνητική ομάδα με επικεφαλής την καθηγήτρια Κρίστα Βαράντι και περιέλαβε 32 ενήλικες με διαβήτη τύπου 1 και παχυσαρκία, οι οποίοι χωρίστηκαν τυχαία σε τρεις ομάδες και παρακολουθήθηκαν για έξι μήνες. Η μία ομάδα ακολούθησε περιορισμένη χρονικά διατροφή, καταναλώνοντας τα γεύματά της μόνο μεταξύ 12 το μεσημέρι και 8 το βράδυ, χωρίς καταμέτρηση θερμίδων. Η δεύτερη ομάδα ακολούθησε διατροφή με μείωση των θερμίδων κατά 25%, ενώ η τρίτη δεν άλλαξε τις διατροφικές της συνήθειες. Το βασικό εύρημα αφορούσε την γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη HbA1c, η οποία χρησιμοποιείται για την αξιολόγηση του μέσου επιπέδου σακχάρου στο αίμα σε βάθος περίπου δύο έως τριών μηνών. Μετά την ολοκλήρωση των έξι μηνών, οι συμμετέχοντες που ακολούθησαν περιορισμένη χρονικά διατροφή παρουσίασαν μέση μείωση της HbA1c κατά περίπου 0,5% σε σύγκριση με την ομάδα που περιόρισε τις θερμίδες. Οι ερευνητές παρατήρησαν έτσι ότι ο χρονικός περιορισμός της πρόσληψης τροφής μπορεί να επηρεάσει τον γλυκαιμικό έλεγχο χωρίς να απαιτείται καθημερινή καταμέτρηση θερμίδων.
Τι έδειξαν οι έξι μήνες
Η μελέτη είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή ο διαβήτης τύπου 1 χαρακτηρίζεται από χαμηλή ή μηδενική παραγωγή ινσουλίνης, γεγονός που καθιστά οποιαδήποτε αλλαγή στη διατροφή πιο απαιτητική ως προς τη διαχείριση του σακχάρου. Οι συμμετέχοντες δεν κλήθηκαν απλώς να περιορίσουν το φαγητό τους, αλλά να συγκεντρώσουν την κατανάλωση τροφής σε ένα συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο οκτώ ωρών, από τις 12 το μεσημέρι έως τις 8 το βράδυ. Παρά τον περιορισμό αυτό, η ομάδα της περιορισμένης χρονικά διατροφής δεν παρουσίασε αυξημένο κίνδυνο σοβαρών επεισοδίων πολύ υψηλού ή πολύ χαμηλού σακχάρου. Οι ερευνητές δεν παρατήρησαν επίσης αύξηση των περιστατικών διαβητικής κετοξέωσης, μιας σοβαρής και δυνητικά απειλητικής για τη ζωή επιπλοκής που μπορεί να εμφανιστεί όταν υπάρχει ανεπαρκής ινσουλίνη και ο οργανισμός αρχίζει να παράγει μεγάλες ποσότητες κετονών. Το στοιχείο αυτό θεωρείται ιδιαίτερα σημαντικό για τη συγκεκριμένη ομάδα ασθενών, καθώς η περιορισμένη χρονικά διατροφή έχει μελετηθεί πολύ περισσότερο σε ανθρώπους χωρίς διαβήτη τύπου 1. Οι ερευνητές δεν διαπίστωσαν ότι ο χρονικός περιορισμός των γευμάτων αύξησε τον κίνδυνο επικίνδυνων διακυμάνσεων της γλυκόζης, ενώ παράλληλα καταγράφηκε η μείωση της HbA1c.
Η μελέτη ωστόσο δεν δείχνει ότι η συγκεκριμένη διατροφική πρακτική μπορεί να αντικαταστήσει την ινσουλίνη ή την καθιερωμένη θεραπεία του διαβήτη τύπου 1. Οι συμμετέχοντες εξακολούθησαν να αντιμετωπίζουν τη νόσο τους με τις απαιτούμενες θεραπευτικές παρεμβάσεις και η παρέμβαση αφορούσε το χρονικό διάστημα κατά το οποίο κατανάλωναν τροφή.
Το επόμενο βήμα της έρευνας
Οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα και όχι για οριστική απόδειξη της αποτελεσματικότητας της περιορισμένης χρονικά διατροφής στον διαβήτη τύπου 1. Ο αριθμός των συμμετεχόντων ήταν μικρός, καθώς μόλις 32 άτομα έλαβαν μέρος στη δοκιμή, ενώ όλοι προέρχονταν από την ευρύτερη περιοχή του Σικάγου. Επιπλέον, οι συμμετέχοντες είχαν και παχυσαρκία, επομένως τα αποτελέσματα δεν μπορούν να θεωρηθούν δεδομένο ότι ισχύουν με τον ίδιο τρόπο για όλους τους ανθρώπους με διαβήτη τύπου 1. Η ερευνητική ομάδα σχεδιάζει πλέον μεγαλύτερες μελέτες σε περισσότερα ερευνητικά κέντρα, ώστε να διαπιστωθεί εάν η μείωση της HbA1c που καταγράφηκε μπορεί να επιβεβαιωθεί σε μεγαλύτερο και πιο διαφορετικό πληθυσμό. Παράλληλα, χρειάζεται να εξεταστεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα η ασφάλεια της συγκεκριμένης διατροφικής προσέγγισης και ο τρόπος με τον οποίο μπορεί να ενσωματωθεί στην καθημερινή διαχείριση του διαβήτη τύπου 1. Οι ίδιοι οι ερευνητές επισημαίνουν ότι κάθε αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες ενός ανθρώπου με διαβήτη τύπου 1 χρειάζεται να γίνεται σε συνεργασία με τον ενδοκρινολόγο ή τον θεράποντα επαγγελματία υγείας. Το εύρημα της μελέτης αφορά μια συγκεκριμένη ομάδα ενηλίκων, ένα συγκεκριμένο χρονικό παράθυρο διατροφής και παρακολούθηση έξι μηνών, επομένως δεν αποτελεί γενική σύσταση για όλους τους ασθενείς με διαβήτη τύπου 1.
Επιστημονικό περιοδικό: Diabetes Care
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Fast food: Μόνο μία από 12 μεγάλες αλυσίδες δεν χρησιμοποιεί υπερ-επεξεργασμένα συστατικά
- Κουκούτσια μήλου: Πότε μπορεί να γίνουν επικίνδυνα για την υγεία
- Η συχνή κατανάλωση αυτού του τροφίμου συνδέεται με έως 17% υψηλότερο κίνδυνο εγκεφαλικού
- Λιστέρια στα τρόφιμα: Η FDA επανεξετάζει την πολιτική μηδενικής ανοχής
- Τι αλλάζει στην αρτηριακή πίεση με μια μπανάνα κάθε μέρα
- Φύτρα μηδικής: Συναγερμός για E. coli και σαλμονέλα μετά από 55 κρούσματα
- Μέλισσες: Νέα έρευνα αποκαλύπτει πώς τα φυτοφάρμακα φτάνουν στα αυγά
- Καρκίνος του παγκρέατος: Τι σχέση έχει ο αριθμός των δοντιών με την επιβίωση
- Σπάνια νόσος αποθήκευσης γλυκογόνου: Εγκρίθηκε η πρώτη γονιδιακή θεραπεία
- «Το πόδι μου δεν μου ανήκει»: Η σπάνια διαταραχή που προκαλεί επιθυμία ακρωτηριασμού
