Το αλάτι θεωρείται το κατεξοχήν φυσικό προϊόν, αμετάβλητο για εκατομμύρια χρόνια – αλλά είναι πραγματικά τόσο καθαρό όσο υποθέτουμε; Έντεκα προϊόντα από την αγορά, οκτώ θαλασσινά και τρία ορυκτά άλατα, μπήκαν στο εργαστήριο για αναλύσεις. Τα αποτελέσματα είχαν έναν κοινό παρονομαστή και στα 11 δείγματα, ανεξάρτητα από την προέλευση και τον τρόπο παραγωγής τους. Τα ευρήματα συνοδεύονται από συγκεκριμένες συστάσεις προς τους καταναλωτές για τις αγορές αλατιού και τα σκεύη που χρησιμοποιούν στην κουζίνα.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μία από τις πιο γνωστές τηλεοράσεις παγκοσμίως, φέρεται να ηχογραφεί και να παρακολουθεί το σπίτι ακόμη και κλειστή (βίντεο)
Σε ένα κοινό έργο, τα CVUA (Γραφεία Χημικών και Κτηνιατρικών Ερευνών) στο Φράιμπουργκ και την Καρλσρούη της Γερμανίας, εξετάστηκαν έντεκα εμπορικά διαθέσιμα επιτραπέζια άλατα. Μικροπλαστικά εντοπίστηκαν και στα 11 δείγματα επιτραπέζιου αλατιού. Η παρουσία τους καταγράφηκε τόσο σε θαλασσινό όσο και σε ορυκτό αλάτι, ενώ δύο προϊόντα θαλασσινού αλατιού εμφάνισαν τις υψηλότερες συγκεντρώσεις της έρευνας. Οι ερευνητές εξέτασαν οκτώ θαλασσινά και τρία ορυκτά άλατα που κυκλοφορούν στο εμπόριο. Στα δείγματα περιλαμβάνονταν συνηθισμένα λεπτόκοκκα προϊόντα σε χάρτινες ή πλαστικές συσκευασίες, ένα Fleur de Sel σε πλαστική συσκευασία και ένα θαλασσινό αλάτι σε μύλο μίας χρήσης.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Ανάκληση μπισκότων τύπου πτι-μπερ λόγω χημικού κινδύνου που συνδέεται με την επεξεργασία φυτικών ελαίων
Για τις μετρήσεις, ποσότητες 10 έως 25 γραμμαρίων αλατιού διαλύθηκαν σε υπερκαθαρό νερό και πέρασαν από ειδικά φίλτρα ικανά να συγκρατούν πολύ μικρά πλαστικά σωματίδια. Τα φίλτρα εξετάστηκαν μικροσκοπικά και στη συνέχεια αναλύθηκαν με πυρόλυση-GC/MS, ώστε να προσδιοριστεί η ποσότητα και το είδος των πλαστικών. Επειδή τα μικροπλαστικά υπάρχουν ακόμη και στον αέρα και μπορούν να επιμολύνουν ένα εργαστηριακό δείγμα, οι αναλύσεις πραγματοποιήθηκαν σε ξεχωριστό χώρο με καθαρισμένο μεταλλικό και γυάλινο εξοπλισμό. Παράλληλα έγιναν μετρήσεις ελέγχου του εργαστηριακού περιβάλλοντος και του υπερκαθαρού νερού. Σε κανένα από αυτά τα τυφλά δείγματα δεν ανιχνεύθηκε μικροπλαστικό. Το όριο ανίχνευσης της μεθόδου κυμαινόταν, ανάλογα με τον τύπο πλαστικού, από 0,1 έως 2,7 μg.
Η μέση συγκέντρωση μικροπλαστικών στα 11 προϊόντα έφθασε τα 1.165 μικρογραμμάρια ανά κιλό. Οι μεγαλύτερες τιμές καταγράφηκαν σε δύο θαλασσινά άλατα: περίπου 3.800 μg/kg σε Fleur de Sel και σχεδόν 3.000 μg/kg σε θαλασσινό αλάτι που πωλούνταν σε μύλο μίας χρήσης. Τα αποτελέσματα δεν επιτρέπουν να αποδοθεί η παρουσία μικροπλαστικών αποκλειστικά στη θαλάσσια προέλευση. Ένα από τα τρία δείγματα ορυκτού αλατιού περιείχε περίπου 1.800 μg/kg, συγκέντρωση αισθητά υψηλότερη από τον μέσο όρο του συνόλου των προϊόντων που εξετάστηκαν, ενώ τόσο στα θαλασσινά όσο και στα ορυκτά άλατα καταγράφηκαν δείγματα με υψηλότερη και χαμηλότερη επιβάρυνση.
Το εύρημα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην περίπτωση του ορυκτού αλατιού. Τα κοιτάσματά του δημιουργήθηκαν πριν από εκατομμύρια χρόνια, από την εξάτμιση αρχαίων θαλασσών, πολύ πριν από την εμφάνιση των συνθετικών πλαστικών. Το θαλασσινό αλάτι, αντίθετα, παράγεται από σύγχρονο θαλασσινό νερό, στο οποίο η παρουσία μικροπλαστικών είναι ήδη γνωστή. Οι ερευνητές επισημαίνουν ότι πλαστικά σωματίδια μπορούν να εισέλθουν στο αλάτι και κατά την εξόρυξη, την επεξεργασία ή τη συσκευασία. Ρόλο μπορεί επίσης να έχουν η προέλευση του προϊόντος, οι περιβαλλοντικές συνθήκες στην περιοχή παραγωγής και οι μέθοδοι επεξεργασίας και καθαρισμού.
Μια ξεχωριστή έρευνα του CVUA Stuttgart δείχνει ότι η επαφή με το πλαστικό μπορεί να συνεχιστεί ακόμη και τη στιγμή που χρησιμοποιούμε το αλάτι στην κουζίνα. Από 14 μύλους αλατιού που εξετάστηκαν, οι τέσσερις παρουσίασαν προβλήματα, με τους ερευνητές να διαπιστώνουν φθορά στους μηχανισμούς άλεσης και αποκόλληση πλαστικού. Οι μύλοι στους οποίους παρατηρήθηκε τριβή διέθεταν, μεταξύ άλλων, μηχανισμούς από PET και πολυανθρακικό, ενώ εκείνοι χωρίς αξιοσημείωτη φθορά είχαν κυρίως κεραμικούς μηχανισμούς. Οι ερευνητές συστήνουν να ελέγχονται τα σκεύη για σημάδια τριβής και, όταν αυτά εμφανίζονται, να διακόπτεται η χρήση τους.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για την υγεία; Η ίδια η μελέτη κρατά σαφείς αποστάσεις από συμπεράσματα που δεν υποστηρίζονται ακόμη επιστημονικά. Μέχρι σήμερα δεν έχει διαπιστωθεί κίνδυνος για την ανθρώπινη υγεία από την πρόσληψη μικροπλαστικών μέσω τροφίμων, όμως εξακολουθούν να υπάρχουν μεγάλα κενά γνώσης. Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων (EFSA) έχει αναλάβει, κατόπιν αιτήματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, την εκπόνηση επιστημονικής γνωμοδότησης για τους πιθανούς κινδύνους των μικροπλαστικών στα τρόφιμα, το νερό και τον αέρα. Τα αποτελέσματα αναμένονται στα τέλη του 2027.
Με βάση τα 11 δείγματα, οι ερευνητές δεν μπορούν να συστήσουν στους καταναλωτές ούτε το ορυκτό έναντι του θαλασσινού αλατιού ούτε το λεπτόκοκκο έναντι του αλατιού σε μύλο. Τα δεδομένα δείχνουν ότι η παρουσία μικροπλαστικών δεν καθορίζεται μόνο από τον τρόπο παραγωγής του αλατιού και ότι υπάρχουν πολλαπλές πιθανές οδοί εισόδου τους στα τρόφιμα. Ωστόσο προτείνουν, ως πρακτικές κινήσεις για τον περιορισμό της έκθεσης και της περιβαλλοντικής επιβάρυνσης, λιγότερες αγορές προϊόντων σε πλαστικές συσκευασίες, χρήση σκευών κουζίνας από γυαλί, κεραμικό, ανοξείδωτο χάλυβα ή ξύλο και σωστή απόρριψη και ανακύκλωση των πλαστικών απορριμμάτων.
Πηγή: https://www.ua-bw.de/pub/beitrag.asp?subid=0&Thema_ID=2&ID=4451&lang=DE&Pdf=No
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
