Το σκόρδο και το τζίντζερ χρησιμοποιούνται εδώ και αιώνες στη μαγειρική, όμως τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της έρευνας για τις πιθανές επιδράσεις τους στη φλεγμονή. Και τα δύο περιέχουν βιοδραστικές ενώσεις με αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες, αλλά λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο και τα διαθέσιμα δεδομένα δεν δείχνουν ότι το ένα υπερέχει συνολικά του άλλου. Η σύγχρονη έρευνα έχει συνδέσει τόσο το σκόρδο όσο και το τζίντζερ με αλλαγές σε δείκτες όπως η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη και ο TNF-α, όμως ένα σημαντικό μέρος των κλινικών μελετών αφορά συμπληρώματα ή συμπυκνωμένα εκχυλίσματα και όχι τις ποσότητες που καταναλώνουμε καθημερινά μέσα από το φαγητό.
Στο σκόρδο, το ενδιαφέρον επικεντρώνεται κυρίως στην αλλισίνη, μια θειούχα ένωση που δεν υπάρχει έτοιμη μέσα στην άθικτη σκελίδα. Δημιουργείται όταν το σκόρδο κοπεί ή λιωθεί, καθώς ενεργοποιείται μια ενζυμική διαδικασία που μετατρέπει έναν πρόδρομο παράγοντα σε αλλισίνη. Μια επικαιροποιημένη συστηματική ανασκόπηση και μεταανάλυση 108 τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών, που δημοσιεύτηκε το 2026, εξέτασε την επίδραση συμπληρωμάτων σκόρδου σε διάφορους καρδιαγγειακούς και μεταβολικούς δείκτες και κατέγραψε βελτιώσεις σε ορισμένους δείκτες φλεγμονής, μεταξύ άλλων στην C-αντιδρώσα πρωτεΐνη και στον TNF-α. Οι ερευνητές ωστόσο εξέτασαν κυρίως συμπληρώματα σκόρδου, επομένως τα αποτελέσματα δεν μπορούν να μεταφερθούν αυτούσια σε μια σκελίδα σκόρδου που χρησιμοποιείται στο μαγείρεμα.
Τι προσφέρει το τζίντζερ
Το τζίντζερ διαθέτει διαφορετικό σύνολο δραστικών ενώσεων, με σημαντικότερες τις τζιντζερόλες και τις σογκαόλες. Οι τζιντζερόλες βρίσκονται σε μεγαλύτερο βαθμό στο φρέσκο τζίντζερ, ενώ η θέρμανση και η αποθήκευση μπορούν να μετατρέψουν μέρος τους σε σογκαόλες. Οι ενώσεις αυτές έχουν μελετηθεί για την επίδρασή τους σε μηχανισμούς που εμπλέκονται στη φλεγμονώδη απόκριση.
Τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα παρουσιάζουν ενδιαφέρον. Συστηματική ανασκόπηση και μεταανάλυση 20 δημοσιεύσεων που περιλάμβαναν συνολικά 25 μελέτες διαπίστωσε ότι η συμπληρωματική χορήγηση τζίντζερ συνδεόταν με σημαντικές αλλαγές σε δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες, μεταξύ των οποίων η C-αντιδρώσα πρωτεΐνη, ο TNF-α και η IL-6. Μια δεύτερη μεταανάλυση, η οποία περιέλαβε 16 τυχαιοποιημένες μελέτες με 1.010 συμμετέχοντες, βρήκε επίσης σημαντική μείωση της C-αντιδρώσας πρωτεΐνης, της υψηλής ευαισθησίας C-αντιδρώσας πρωτεΐνης και του TNF-α μετά τη λήψη τζίντζερ, ενώ δεν διαπιστώθηκε σημαντική επίδραση στην IL-6.
Πιο πρόσφατη μεταανάλυση 29 τυχαιοποιημένων ελεγχόμενων δοκιμών κατέγραψε επίσης βελτιώσεις σε αρκετούς δείκτες φλεγμονής και οξειδωτικού στρες. Ωστόσο, και εδώ υπάρχει ένας σημαντικός περιορισμός. Η έρευνα αφορά κυρίως συμπληρωματική χορήγηση τζίντζερ σε συγκεκριμένες δόσεις, επομένως δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί ότι η κατανάλωση μιας μικρής ποσότητας φρέσκου τζίντζερ στο φαγητό προκαλεί το ίδιο αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει ξεκάθαρος νικητής
Η σύγκριση των δύο υλικών δεν οδηγεί σε έναν σαφή νικητή. Το σκόρδο και το τζίντζερ φαίνεται να προσφέρουν διαφορετικά αντιφλεγμονώδη συστατικά, γεγονός που εξηγεί γιατί η καλύτερη επιλογή δεν είναι απαραίτητα να επιλέξει κάποιος μόνο το ένα. Το σκόρδο έχει ως βασικό σημείο ενδιαφέροντος τις θειούχες ενώσεις του, ενώ το τζίντζερ περιέχει τζιντζερόλες, σογκαόλες και άλλες ενώσεις που έχουν μελετηθεί για τη δράση τους σε φλεγμονώδεις μηχανισμούς.
Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο «ένα τρόφιμο περιέχει ενώσεις με αντιφλεγμονώδη δράση» και στο «το τρόφιμο θεραπεύει τη φλεγμονή». Η διαθέσιμη έρευνα δεν δικαιολογεί το δεύτερο συμπέρασμα. Επιπλέον, μεγάλο μέρος των στοιχείων προέρχεται από συμπληρώματα, εκχυλίσματα ή συγκεκριμένες δοσολογίες, ενώ οι ποσότητες των δραστικών ενώσεων που λαμβάνει κάποιος από ένα συνηθισμένο γεύμα μπορεί να είναι πολύ μικρότερες. Οι ίδιοι οι ερευνητές ζητούν μεγαλύτερες και μακροχρόνιες κλινικές δοκιμές προτού εξαχθούν οριστικά συμπεράσματα.
Για το σκόρδο, ένας πρακτικός τρόπος να ενισχυθεί ο σχηματισμός της αλλισίνης είναι να κοπεί ή να λιωθεί πριν από το μαγείρεμα και να παραμείνει για λίγα λεπτά πριν θερμανθεί. Στο τζίντζερ, τόσο η φρέσκια μορφή όσο και το μαγειρεμένο προϊόν προσφέρουν διαφορετικές ενώσεις, καθώς η θερμότητα μεταβάλλει μέρος των τζιντζερολών σε σογκαόλες. Αυτό δεν σημαίνει ότι υπάρχει μία «σωστή» μορφή κατανάλωσης, αλλά ότι η επεξεργασία του τροφίμου μπορεί να επηρεάζει το μείγμα των δραστικών συστατικών που τελικά προσλαμβάνουμε.
Επομένως, δεν χρειάζεται να επιλέξει κανείς ανάμεσα στα δύο. Η τακτική παρουσία σκόρδου και τζίντζερ στη διατροφή μπορεί να προσφέρει διαφορετικές βιοδραστικές ενώσεις, στο πλαίσιο μιας συνολικά ισορροπημένης διατροφής. Η έρευνα μέχρι σήμερα είναι ενθαρρυντική για την επίδρασή τους σε ορισμένους δείκτες φλεγμονής, αλλά δεν έχει αποδείξει ότι η κατανάλωσή τους σε συνηθισμένες ποσότητες μπορεί από μόνη της να αντιμετωπίσει μια χρόνια φλεγμονώδη κατάσταση.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Αγωγή κατά μεγάλης αλυσίδας fast food – 68χρονη υποστηρίζει ότι νοσηλεύτηκε με βακτηριακή λοίμωξη μετά την κατανάλωση cheeseburger
- Ελλάδα: Πρόστιμο σε εταιρεία που διακινεί φρούτα και λαχανικά – Οι παραβάσεις που διαπίστωσε η Περιφέρεια Αττικής
- Ανακαλούνται τσιπς με επικίνδυνο «κρυφό» συστατικό – Τι πρέπει να προσέξουν οι καταναλωτές που τα έχουν αγοράσει
- Ανάκληση ντόνατς μετά από καταγγελία καταναλωτή – Το σοβαρό λάθος στην ετικέτα που τον έκανε να αρρωστήσει
- Εργαζόμενος απολύθηκε από μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ γιατί πήρε ένα ψωμάκι που πιθανότατα θα κατέληγε στα σκουπίδια
- Ηλιόσπορος ή πασατέμπος; Ποιος καρπός σε παχαίνει περισσότερο;
- Ζυμαρικά: Αν έχουν περισσότερα από τόσα συστατικά στην ετικέτα, αφήστε τα πίσω στο ράφι!
- HPV: Γιατί ενώ μειώνονται τα περιστατικά τραχήλου της μήτρας, αυξάνονται οι καρκίνοι στόματος και λαιμού στους άνδρες;
- Αυξάνουν τα μεγάλα τατουάζ τον κίνδυνο καρκίνου; Τι αποκαλύπτουν οι νέες μελέτες
